่สุดพวกนางก็เดินออกจากอุโมงค์ใต้ดินเล็กๆ มาถึงอุโมงค์ใต้ดินอันกว้างขวางแห่งหนึ่ง
บนกำแพงอุโมงค์ใต้ดินที่เต็มไปด้วยดินสีแดง มีแร่สีขาวก้อนหนึ่งสูงสี่คนกว่ากว้างสามคน จินเฟยเหยาดูไม่ออกว่าแร่ก้อนนี้เป็นแร่ชนิดใด แต่กลับมีแห่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาคนอย่าง งยิ่ง นั่นคือบนแร่ยักษ์ก้อนนี้ถึงกับมีประตูสองบาน ประตูและก้อนแร่แนบสนิทเข้าด้วยกัน ทำให้คนมีความรู้สึกเหมือนเปิดประตูก็สามารถเข้าไปในก้อนแร่ได้
“นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์?” นางเอ่ยอย่างสงสัย เดินเข้าไปใกล้และยื่นมือไปลูบคลำบนก้อนแร่ มือรู้สึกเย็นนิดๆ และมีแรงต้านจางๆ ขุมหนึ่ง รู้สึกได้ว่าบนนั้นมีการป้องกัน
จินเฟยเหยากำลังคิดจะถามว่ามีวิธีเปิดการป้องกันเข้าไปหรือไม่ ก็เห็นกระจกสภาพโลกวิญญาณในมือสว่างขึ้น แรงต้านบนมือหายไป ประตูใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถึงกับเปิดออกเอง นาง งไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด แค่ลูบบนนั้น ประตูก็เปิดออกรอให้นางเข้าไปเอง
“เอ๋?” นางมองประตูของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เปิดกว้างอย่างงุนงง แล้วก้มหน้าลงมองกระจกสภาพโลกวิญญาณที่ส่องแสงสีขาวในมือ ในใจพลันเกิดความรู้สึกเหมือนถูกคนวางแผนร้าย
นางไม่ได้เข้าไปในประตูทันที ทว่ายกกระจกสภา
