มองดูกระจกสภาพโลกวิญญาณตลอด ก็มองเข้าไปในประตูใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ประตูถูกม่ านแสงกั้นไว้ชั้นหนึ่ง มองไม่เห็นว่าด้านในมีสิ่งใด ใช้การรับรู้จู่โจมบนนั้นก็ถูกดีดกลับมา
“ต้องไปแน่นอน มาถึงที่นี่แล้ว ย่อมต้องเข้าไปดูหน่อย” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างมั่นใจ ในเมื่อไม่รู้ก็เข้าไปดูให้กระจ่าง
“ระวังหน่อย ข้าจะตามเจ้าเข้าไปด้วย” หวาหวั่นซีพยักหน้า คนทั้งสองวางแผนจะเดินเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ส่วนเผ่าพิภพคนนั้นมองพวกนางอย่างหวาดกลัว จิตใจไม่สงบ ไม่รู้ว่าตนเอง ต้องตามเข้าไปหรือไม่ ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากเข้าไปเด็ดขาด นี่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพิภพ ไม่เคยมีคนเข้าไปมาก่อน ไม่ว่าจะครุ่นคิดถึงด้านใด เขาก็ไม่อยากและไม่กล้าเข้าไป
จินเฟยเหยาเกือบลืมไปแล้วว่ามีเขาอยู่ด้วย จึงกวักมือเรียกเขาและเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องเข้าไป รออยู่ข้างนอก ถ้าสามสิบวันแล้วพวกเรายังไม่ออกมา เจ้ากลับไปบอกราชันของพวกเจ้าให้ว วันหน้าทำตามที่ใจปรารถนาได้”
สามสิบวัน! ตนเองคงอดตายพอดี
ไม่รอให้เขาเอ่ยวาจา พวกจินเฟยเหยาก็เดินเข้าไปในม่านแสงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์และทิ้งเขาไว้ข้างนอก เขาครุ่นคิด ตัดสินใจวิ่งกลับไปก่อนและให้คนมาผลัดกันเฝ้
