แร่ได้พอดี
“สร้างเตาเพลิงพิภพเสร็จแล้ว ข้าไปได้ทุกเมื่อ เจ้าจ่ายตานศักดิ์สิทธิ์มาครึ่งหนึ่งก่อน ถ้าจะกลับไปที่ตั้งค่ายของเผ่ามารเผ่ามนุษย์ ข้าคิดจะพาหวาหวั่นซีกลับไปด้วย” เหรินเซวียน นจือเอ่ย
“จะพานางกลับไปทำไม!” จินเฟยเหยาเบิกตา ตั้งใจมองเขา คงไม่ได้คิดจะลักพาตัวหวาหวั่นซีหนีไปหรอกนะ
เหรินเซวียนจือเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พานางกลับไปย่อมต้องคิดจะแลกเมล็ดพืชพวกนั้นมามากๆ ในนาโคลนทะเลของเจ้ามีสิ่งของไม่มากนัก ข้ากลับไปยังต้องไปอธิบายเรื่องที่หายสาบสูญ ญกับในสำนัก เรื่องแลกเปลี่ยนเมล็ดพืชย่อมต้องหาคนไปทำ ไม่เช่นนั้นบุคคลมีชื่อเสียงอย่างข้าไปนั่งบนแผงเล็กๆ จะสะดุดตาถึงเพียงใด”
“น้อยๆ หน่อย นางหน้าตาแบบนั้น ยังมีเสื้อผ้าชุดนั้น จะให้ไปนั่งเก็บเมล็ดพืชธรรมดาบนแผงเล็กๆ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณที่ขายเมล็ดพืชพวกนั้นหรือ? แค่เห็นนางก็เกรงว่าจะ ะหวาดกลัวแล้ว อีกทั้งไม่เกินครึ่งชั่วยาม ต้องมีสำนักมากมายมาเชิญนางเข้าสำนักแน่ ล่อผึ้งล่อผีเสื้อ[1]และสะดุดตายิ่งกว่าเจ้าอีก” จินเฟยเหยาชี้หวาหวั่นซีที่ยืนอยู่ด้านข้างแล ละเอ่ยอย่างเดือดดาล
เวลาหนึ่งปีกว่ามานี้ เหรินเซวียนจือรู้แล้ว ที่แท้เสี่ยวหวั่น เน
