ินเฟยเหยาก็ส่งเสียงขึ้นจมูก “มีอะไรน่าดู ก็เป็นพวกหญ้าแห้งเหี่ยวนั่นแหละ”
“เจ้าอย่ามารบกวนพวกเราได้หรือไม่ เจ้าคงไม่ได้หลงรักข้าเข้าหรอกนะ ดังนั้นจึงขัดขวางพวกเราสองคนมาตลอด ไม่คิดจะให้ข้ากับเสี่ยวซีอยู่ด้วยกัน” เหรินเซวียนจือเหล่มองจินเฟยเหยา ใบหน้ามีรอยยิ้มแปลกประหลาด
“…ข้าทำเพื่อเจ้านะตกลงไหม” ทำดีไม่ได้ดีจริงๆ จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก หากมิใช่กลัวว่าต่อไปเขาจะอับอายจนกลายเป็นโทสะ นางก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก ในเมื่อไ ไม่รับน้ำใจ เช่นนั้นก็ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้วกัน
สุดท้าย ครุ่นคิดไปมา กลายเป็นสามคนเดินทางไปค่ายเผ่ามนุษย์ด้วยกัน
จินเฟยเหยามอบเนื้อสัตว์ที่พอกินหนึ่งเดือนให้อี้ถู่ บอกเขาว่าอย่ากินอย่างเดียว ให้บุตรชายขั้นหลอมรวมของเขาออกไปล่าสัตว์ในทะเลด้วย ถึงจับสัตว์ทะเลไม่ได้ เก็บหอยมาก็สา ามารถประทังไปได้หลายวัน เป็นขั้นหลอมรวมแล้วอย่าทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่หย่านมแม่
นาโคลนทะเลสามารถหยุดไว้ก่อนชั่วคราว ให้พวกขั้นฝึกปราณเริ่มถลุงแร่ได้ อย่างอื่นเตรียมพร้อมหมดแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร หลังสั่งความเสร็จ พวกเขาสามคนก็เหาะไปยังสถานที่ซ ซึ่งเผ่ามนุษย์
