พวกเจ้าลำบากใจ พวกเจ้าสามารถหนีเอาชีวิตรอดเองได้ แต่ถ้ากล้าเข้ามาแย่งชิงอาหารในพื้นที่ของข้า ข้าจะให้ พวกเจ้ามาได้กลับไม่ได้”
“ที่จริงแค่ด้านรูปร่างของเขาก็สามารถเป็นราชันได้แล้ว” หวาหวั่นซีเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
จินเฟยเหยามองนางอย่างตกใจ “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าจะพูดเล่นเป็นด้วย”
“ข้าไม่ได้พูดเล่นเสียหน่อย ข้าจริงจังนะ” หวาหวั่นซีกลอกตาใส่นาง ตนเองพูดจาอย่างจริงจังชัดๆ เหตุใดต้องถูกนางล้อเลียนด้วย
“ไม่ว่าเจ้าจะพูดเล่นหรือไม่ ตอนนี้ต้องรีบนำเนื้อออกมาก่อน ใช้เพียงการกดดันสยบทุกคนไม่ได้หรอก ต้องมีผลประโยชน์ด้วย” จินเฟยเหยายิ้ม นำเนื้อสัตว์ทะเลออกมาชิ้นหนึ่งโยนใส่ในหม้ อ
สายตาของเผ่าพิภพที่มาภายหลังจับจ้องเนื้อสัตว์ทะเลในหม้อ แลเห็นหนึ่งชิ้น สองชิ้น สามชิ้น สี่ชิ้น… เนื้อถูกโยนลงในหม้อไม่ขาดสาย ในที่สุดก็ทนไม่ไหว พวกเขากราบกรานอยู่ใต้เท้ าของอี้ถู่ ร่ำร้องเสียงดังว่าราชันทรงพระเจริญหมื่นปี
“พวกเจ้าไม่ต้องแย่งกัน มีส่วนของทุกคน ทุกคนต่อแถวรอคอย” ขุนนางเฒ่าเดินไปข้างหน้าตะโกนเสียงดัง ให้พวกเขาต่อแถวดีๆ ถ้าเจอคนไม่เชื่อฟัง คิดจะเข้ามาแย่งเนื้อสัตว์ก็จะใช้ไม้เท้าใ ในมือฟาดไป ฟาดอยู่หลายครั้งในที่สุดก็ทำให้
