จำนวนไม่น้อย”
จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “พวกเจ้าจะอยู่ต่อไปอย่างไร อย่างคนที่มีพลังบำเพ็ญเพียรยังทนได้ คนขั้นสร้างฐานสามารถอดอาหารได้ เผ่าพิภพธรรมดาที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเพียรพวกนี จะทำอย่างไร? หรือว่ากินรากหญ้าพวกนี้แล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ อีกทั้งยังสามารถให้กำเนิดเด็กน้อยมากมาย?”
“ก่อนหน้านี้พวกเราใช้เหมืองศิลาวิญญาณแลกสิ่งของกับผู้อื่น บางครั้งถ้ามีคนเสนออาหารให้ก็จะช่วยคนผู้นั้นขุดเหมือง ถึงจะอยู่อย่างยากจนและลำบากแต่ก็สามารถกินอิ่มท้อง ทว่าตอน นนี้รบกัน ไม่มีใครขุดเหมือง ดังนั้นจึงได้แต่แทะรากหญ้า บางครั้งพวกเราหิวสุดๆ ก็เอาดินมากิน” ถู่เอ้อร์ส่ายศีรษะ ถ้าไม่รบกันก็ดีสิ ตนเองจะได้ขุดถ้ำแห่งหนึ่งอาศัย ตั้งใจฝึกบ บำเพ็ญ
“พวกเจ้าอยู่อย่างน่าสมเพชเกินไปแล้ว” จินเฟยเหยาหมดวาจาโดยสิ้นเชิง เป็นสิ่งของของตนเองชัดๆ สุดท้ายกลับขุดออกมาให้คนอื่นเพียงเพื่อแลกกับอาหาร
จินเฟยเหยาไม่เข้าใจอย่างยิ่ง เรื่องนี้มีตรงไหนไม่ถูกต้องหรือไม่ เพราะเหตุใดจึงอยู่แบบนี้ หรือว่าไม่มีใครจัดระเบียบ จัดการทรัพยากรเหมืองของทั้งโลกวิญญาณ ต้องการสิ่งของต้องใช้ยาม มังกรคำรามหรือสิ่งอื่นๆ แลกเปลี่ยน ไม่ใช่ให้อาหารก็ต้องลงมือ
