ม่มีแล้ว ดังนั้นจึงด่าทออย่างไม่พอใจ “จะเรียบง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร ทำไมท่านจึงมาแขวนอยู่ที่นี่ได้!”
มังกรปิศาจตอบอย่างอารมณ์เสีย “ไม่มีอะไรน่าเล่า ย่อมต้องเจอเขา จากนั้นเขาเห็นข้าเกะกะลูกตาจึงโยนเนื้อและกระดูกส่วนหนึ่งของข้ามาไว้ที่นี่”
“ท่านกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ เล่าเรื่องเป็นหรือไม่ การแสดงออกของท่านมีปัญหาหรือ? อธิบายแบบนี้ใครจะฟังรู้เรื่อง ท่านต้องเล่าสาเหตุและผลลัพธ์ที่ตามมาให้ชัดเจน ข้าสละเวลาอันมีค่า ามาฟังนะ ท่านนึกว่าข้าว่างมากหรือ” จินเฟยเหยาบริภาษ
“ยุ่งมาก? เช่นนั้นเจ้าก็รีบไปทำงานสิ” มังกรปิศาจไม่ซาบซึ้งเลยสักนิดจึงพูดตามที่นางบอก
จินเฟยเหยาเปลี่ยนท่าทีทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านลุงมังกร ข้าไม่เล่นเป็นเพื่อนท่านฆ่าเวลาแล้ว คนผู้นั้นจัดการท่านจนเป็นสองส่วนอย่างประณีตแบบนี้ เขาชื่อว่าอะไรหรื อ?”
“ชื่อ…ไม่กล้าบอก” มังกรปิศาจถึงกับขลาดกลัวผิดกับท่าทางในยามปกติ น้ำเสียงยังเบาหวิว ราวกับกลัวว่าคนผู้นั้นจะได้ยิน
จินเฟยเหยาพูดไม่ออก “ท่านถึงกับหวาดกลัวจนกลายเป็นแบบนี้ ตอนน
