นางออกมา
“นี่ ยุงตัวใหญ่” จินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างตะโกนใส่เขา
เรียกแบบนี้ไร้มารยาทเกินไปจริงๆ ราชันเหวินขมวดคิ้วอยากจะบันดาลโทสะ ทว่าจินเฟยเหยาก็พูดจ๋อยๆ โดยไม่รอให้เขาเอ่ยปาก “ตอนนี้ข้างนอกต่อสู้กันอย่างดุเดือด คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะห หนีเอาตัวรอดก่อนรบมาแอบเกียจคร้านอยู่ที่นี่ เผ่าปิศาจมีคนอย่างเจ้านี่ขายหน้าจริงๆ มีฐานะเป็นเผ่าปิศาจทำเป็นแต่รังแกเผ่าเดียวกัน ข้ารู้สึกอับอายแทนเจ้าจริงๆ รู้สถานการณ์ก็รีบ บไป ข้าก็มีเผ่า ถ้าเจ้ามีความสามารถก็ไปสังหารเผ่ามนุษย์และเผ่ามารสิ”
เย้ยหยันเสร็จอย่างว่องไว นางก็รีบปิดวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจ ตรงหน้าต่างมีผืนหมอกขาวอีกครั้ง
ราชันเหวินถูกนางด่าทอจนเพลิงโทสะลุกโชนสามจั้ง ถ้ามิใช่ครั้งนี้ต้องคุ้มครองส่งองค์หญิงชีซิงมาเมืองไป่เหอ ตอนนี้เขาคงเข่นฆ่าอย่างยินดีอยู่ในสนามรบ กลับมาครั้งนี้ได้ยินเรื่อง ที่จินเฟยเหยาสังหารสัตว์ทะเลทั้งหมด อีกทั้งยังนำเผ่ามนุษย์คนนั้นมาอาศัยอยู่ในเมืองไป่เห
