มืองไป่เหอเกิดความเปลี่ยนแปลงไม่น้อย พวกนางก็เจอความยุ่งยาก
“เปิดประตู คนด้านในรีบเปิดประตู!” มีเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงดังมาอีก หวาหวั่นซีลุกขึ้นอย่างอดทน นี่มารบกวนยี่สิบเอ็ดครั้งแล้ว
นางทนจนสุดจะทน ตัดสินใจว่าจะด่าทอพวกเขาสักหน่อย ทว่ากลับถูกพั่งจื่อขัดขวางไว้ ผลักนางเข้าไปในห้องฝึกบำเพ็ญที่วางมุกเปลือยแล้วปิดประตู จากนั้นมันมองระดับความสูงของหลังคาบ้าน แล้วเปลี่ยนร่างตนเองให้ใหญ่พอดีหลังคา จึงเดินมาตรงประตูแล้วเปิดประตูออกอย่างดุร้าย
นอกประตูมีเผ่าปิศาจขั้นหลอมรวมกลุ่มหนึ่ง สีหน้าของพวกเขาเย็นชาเป็นน้ำแข็ง เห็นในที่สุดประตูก็เปิดออก จึงบริภาษอย่างดุร้าย “ตั้งนานเพิ่งเปิดประตู ไปเรียกเผ่ามนุษย์คนนั้นออกมา!”
ตะโกนเสร็จจึงเห็นสิ่งที่อุดอยู่ตรงประตูเป็นหนังท้องสีขาวขนาดยักษ์ เงยหน้าขึ้นมองดูด้านในจึงพบว่านี่เป็นกบขั้นเจ็ดขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองคางของมัน หัวหน้าเผ่าปิศาจคนนั้นใช้มือผลักพั่งจื่อ “เรียกเจ้านายของเจ้าออกมา เผ่ามนุษย์คนนั้นต้องตามพวกเราไป”
พั่งจื่อกลอกตาลงด้านล่างมองดูเขา ไม่มีปฏิกิริยาสักนิด
“รีบเรียกคนออกมา ตอนนี้เมืองไป่เหอไม่ใช่สถานที่ซึ่งเผ่ามนุษย์อย่างพวกเจ้าจะอยู่ได
