ป ไม่ไปก็ต้องไป”
“เจ้าก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่เกาะอันห่างไกล?” จินเฟยเหยากำลังคิดจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน พอได้ยินคำพูดของเขาก็หยุดลง มองเขาพลางเอ่ยวาจาด้วยสายตาเย็นชา
ที่นางอาศัยอยู่คือชั้นสิบสอง เนื่องจากคนที่อาศัยอยู่ที่นี่แทบทั้งหมดเป็นคนที่มีพลังบำเพ็ญเพียร ดังนั้นจึงไม่มีบันได เปิดประตูออกมานอกจากแท่นราบเล็กๆ แล้วก็ไม่มีอะไรเลย ทุกคนจะมาต่างก็ใช้การเหาะเหิน คนเหล่านี้จึงเหยียบปลาไป๋สุ่ยหยุดอยู่ตรงประตูบ้านนาง
พอเอ่ยประโยคนี้จบ จินเฟยเหยาพลันพุ่งเข้ามา เหวี่ยงหมัดออกมาต่อยอย่างเหนือความคาดหมาย ได้ยินเสียงกร๊อบ ดั้งจมูกของเผ่าปิศาจขั้นกำเนิดใหม่คนนั้นถูกต่อยแตกทันที จากนั้นจินเฟยเหยาก็เหินร่างขึ้นใช้เท้าเตะเขาลอยไป คนก็พุ่งเข้าหาปลาไป๋สุ่ย
“นึกว่าที่นี่ไม่ใช่เกาะอันห่างไกล ไม่มีใครกล้าต่อสู้กันก็คิดจะใช้อำนาจกดดันผู้อื่น! ข้าทนก้อนหินของพวกเจ้ามานานแล้ว เห็นข้าโง่งมเป็นคนอ่อนแอไม่กล้าลงมือจริงๆ หรือ วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าลิ้มลองรสชาติของการล่วงเกินข้าโดยที่ข้าไม่ต้องใช้เวทมนตร์อะไร!” นางต่อยไปหมัดแล้วหมัดเล่า ปากก็ด่าทอสาปแช่งไม่หยุด
เมื่อราชันเหวินได้ข่าวรีบรุดมา ก็เห็นลูกน้องของตนเองกระด
