นสุ่ยจวินจึงนึกถึงต้นเรื่องขึ้นไ ได้จึงส่งคนไปเรียกนางมา
จินเฟยเหยานั่งอยู่บนพื้นเบื้องหน้าราชันสุ่ยจวินโดยไม่ส่งเสียงสักนิดและมีสีหน้าไม่พอใจ
“ได้ยินว่าเจ้ามีสิ่งที่สามารถเรียกสัตว์ทะเลมาได้ ข้าจะไม่ปล้นชิงของเจ้า ยืมเอามาใช้หน่อย” ราชันสุ่ยจวินพูดตรงๆ รู้สึกว่าตนเองไม่พูดว่าจะเอาตรงๆ คือไว้หน้านางแล้ว
จินเฟยเหยาทำปากยื่นเอ่ยว่า “ท่านก็รู้แต่แรกแล้วนี่ ถ้าไม่มีวิธี ข้าจะส่งมอบสิ่งที่ท่านเรียกร้องได้อย่างไร ตัวข้าเองเหลือไม่มากแล้ว ถ้านำออกมาใช้หมด ต่อไปข้าใช้หนี้ท่าน ไม่ได้จะทำอย่างไร”
“พูดจาไร้สาระมากขนาดนี้ทำไม นำออกมาใช้ก่อน มีอะไรต้องเป็นห่วง” ราชันสุ่ยจวินไม่ฟังคำพูดคนอื่นจนชินแล้ว จึงเอ่ยปากตามความเคยชิน
“ไม่ได้ ท่านต้องยกหนี้ให้ข้า ไม่เช่นนั้นถ้าต่อไปไม่มีผงนี้ ข้าจะไปล่าสัตว์ใช้หนี้ได้อย่างไร ถึงอย่างไรข้าก็ซ่อนของไว้แล้ว ท่านตีข้าให้ตายก็หาไม่เจอ” จินเฟยเหยาตัดสินใจ เด็ดขาด ถ้าไม่ยกหนี้ให้จะไม่ตกลง
