นได้อย่างไร เพียงแต่วิ่งไปจับจ้องอยู่ด้านข้างเนื้อแห้งทั้งวันไม่ได้
ทันใดนั้น จินเฟยเหยานึกถึงสิ่งหนึ่งได้ นางเดินไปข้างพั่งจื่อและดึงถุงเฉียนคุนมาค้น พั่งจื่อเผชิญหน้ากับการปล้นชิงอย่างกะทันหันจึงดึงถุงเฉียนคุนแล้วร้องอ๊บๆ
“อย่าอาละวาด ข้าแค่หาของนิดหน่อย บอกว่าของเจ้าอะไรกัน ของเจ้าก็คือของข้า ปล้นอะไร!” จินเฟยเหยาดึงถุงเฉียนคุนมาอย่างแรง ใช้การรับรู้กวาดด้านในอย่างรวดเร็ว
มองดูทุกอย่างรอบหนึ่งก็ไม่พบสิ่งที่ตนเองต้องการ นางจึงปล่อยถุงเฉียนคุนของพั่งจื่อ ยื่นมือมาแล้วบอกว่า “มุกเปลือยล่ะ? เจ้าเอาไปวางไว้ที่ใด นำออกมาให้ข้าใช้”
พั่งจื่อลังเลนิดหนึ่ง ภายใต้การกระตุ้นของจินเฟยเหยามันจึงอ้าปากคายมุกเปลือยออกมา
“เข้าใจผิดไปหรือไม่ เจ้าซ่อนไว้ในท้องทำไม จริงๆ เลย” จินเฟยเหยาใช้มือคว้ามุกเปลือยมา แปะยันต์ซ่อนกายบนร่างแล้วเหาะออกทางหน้าต่าง
นางเหาะมาใกล้เนื้อมังกรปิศาจ เหลียวซ้ายแลขวามองตรงมุม จากนั้นจึงร่อนลงบนหลังคาของหอไห่เฉวียน จินเฟยเหยานำมุกเปลือยออกมา ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปในนั้น มุกเปลือยส่ายไหวแล ล้วกลายเป็นสองเม็ด เพียงแต่ส่วนที่แ
