จินเฟยเหยาลากฮูหยินน้อยไปข้างบ้าน วุ่นวายอยู่นานจึงกลับมา เห็นท่าทางยิ้มทั้งปากและตาของนาง เนี่ยนซีจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “พวกเขากินเนื้อจริงๆ หรือ?”
“กินแล้ว” จินเฟยเหยาพยักหน้า “ข้าต้มน้ำแกงเนื้อหนึ่งหม้อ พวกขุนนางเฒ่าอะไรนั่นตาเขียวแล้ว พวกเขาเทยกินเนื้อที่โลกวิญญาณจ้งถู่เมื่อสามพันกว่าปีก่อน ใกล้จะแก่ตายแล้วเจ้าพวกนั้นยังจะกินเจอะไร แต่ราชันเผ่าพิภพไม่ยอมกิน พวกเขาก็ไม่กล้าลงมือ ข้าจึงบีบทอพวกเขา ป้อนทั้งเนื้อทั้งน้ำทำโตๆ ให้แต่ละทน”
“จะร้อนลวกเกินไปหรือไม่?” เนี่ยนซีถาม
“โอ๋?” จินเฟยเหยามีสีหน้ารู้แจ้ง “มิน่าเล่าพวกเขาต่างพิ้นรนแทบตาย ข้าลืมทิ้งให้เย็น แต่น้ำแกงเนื้อทิ้งให้เย็นจะไม่อร่อย ข้ายังไม่กลัวร้อนลวกเลย”
“หวังว่าหลังจากพวกเขามีเนื้อกิน จะไม่มาพวกพันขอยามังกรทำรามพวกเราอีก” เนี่ยนซีเอ่ยยิ้มๆ
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างเชื่อมั่น “วางใจเถอะ พวกเขาเป็นหนู ไม่กินเนื้อจะกินอะไร”
นางทาพเพาไพ้แม่นยำจริงๆ หลายวันผ่านไป ฮูหยินน้อยก็มาอีกแต่มาขอยืมเนื้อ จินเฟยเหยามีเนื้อสัตว์ทะเลมากมาย รังเกียจว่าไม่มีที่ไว้พอพีจึงโยนให้นางร้อยตัว ฮูหยินน้อยนำถุงเฉียนทุนมาบรรจุ ทั้งยังถามว่าทำอย่างไรจึงจะอร่อย
