านจากตรงประตู สองมือประคองป้ายหยกที่มีแสงวิญญาณกระพริบวาบ เขาวิ่งตรงมาหาราชันเหวินและส่งมอบป้ายหยกในมือให้
จินเฟยเหยาจ้องมองป้ายหยกที่มีปราณวิญญาณอันคุ้นเคยซึ่งใช้สำหรับจดบันทึกเรื่องราว จากนั้นใช้ส่งข้อมูลข่าวสารโดยเฉพาะอย่างสงสัย สถานที่ซึ่งอยู่ห่างไกลมากจนยันต์ถ่ายทอดเสียงส่งมาไม่ถึงปกติล้วนใช้สิ่งนี้ส่งข่าว แน่นอนว่าถ้ามีซื่อเต้าจิงคงไม่ต้องมีสิ่งนี้ อ่านซื่อเต้าจิงโดยตรงก็รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ราชันเหวินอ่านป้ายหยก สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นปั้นยาก
หรือว่าสตรีหนีไปกับด้วงกินอุจจาระ? จินเฟยเหยาคิดอย่างใจร้าย ดูจากภายนอก ร่างของด้วงกินอุจจาระตัวใหญ่กว่ายุง สีสันก็สดใสกว่า ยุงตัวเมียหนีไปกับด้วงกินอุจจาระก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
“เพี๊ยะ!” ราชันเหวินกระแทกป้ายหยกลงบนโต๊ะทำให้ทุกคนหวาดกลัว ราชันพิภพเห็นบรรยากาศไม่ถูกต้อง จึงรีบไล่ปิศาจแมวทั้งหมดออกไป งานเลี้ยงอันครึกครื้นเงียบลง สายตาของทุกคนมองไปที่ราชันเหวิน ไม่รู้ว่าเขามีโทสะเรื่องอะไร
“ราชันเหวิน เรื่องใดทำให้ท่านเดือดดาลปานนี้?” ราชันพิภพเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง นี่เชิญเขามาสนุกนะ เรื่องบนป้ายหยกทำให้เขามีโทสะ ถ้าทำให้เขาแค้นตนเองไป
