กลับมาจากตรงมังกรปิศาจ นางเตรียมตัวอยู่หลายวันก็เก็บวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจแล้วนำวงเวทสำรองมาวางป้องกันในเรือน จากนั้นพาพั่งจื่อและหวาหวั่นซีออกจากบ้าน
นางนำพวกเขามาถึงนอกเมืองไป่เหอ หาพื้นที่ซึ่งไม่มีคนแห่งหนึ่ง พื้นท้องทะเลรอบพื้นที่นั้นเป็นทรายสีขาวทั้งหมด มีปะการังไม่น้อย ไม่มีสาหร่ายทะเลบดบังวิสัยทัศน์ ดีทุกอย่าง แต่มีป ปัญหาอยู่อย่างเดียว ไม่มีสัตว์เทพและทายาทสัตว์เทพ มีเพียงปลาทะเลไม่กี่ตัวว่ายผ่านมาเป็นบางครั้ง
จินเฟยเหยากางวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจตามตำแหน่งภายในรัศมีหนึ่งพันจั้ง เพื่อกำหนดพื้นที่แน่นอนของตนเองและเพื่อจำกัดการหลบหนีของสัตว์ทะเล คนจำนวนมากต่างกางวงเวทในพื้นที่ จินเฟยเหยาคิดจะจับสัตว์ทะเลให้ได้มากหน่อยจึงต้องกางวงเวทป้องกันสัตว์ทะเลหลบหนีไปยังพื้นที่ของผู้อื่น
พั่งจื่อนั่งอยู่กลางพื้นที่โดยไม่ขยับตัว มองรอบด้านอันเวิ้งว้าง ครุ่นคิดว่าสัตว์ทะเลจะมาจากที่ใด ส่วนหวาหวั่นซีใช้สองมือกอดอก มองจินเฟยเหยายุ่งอยู่กับการทำงาน ในที่สุดก็ ถามอย่างอดรนทนไม่ไหว “พวกเรามาทำอะไรที่นี่? ที่นี่ไม่มีสัตว์ทะเลสักตัว เฝ้าอยู่ที่นี่ก็เปล่าประโยชน์ ใช้แผนสาวงามดีกว่า ข้าจะไปยั่วผู้บำเพ็ญเซียนหลาย
