สิบส่วนเพราะข้าแทบไม่ได้ลงแรงอะไรเลย ตอนนี้ยังหน้าหนามาขอหนึ่งส่วนอีก ข้ารู้สึกว่าเสียหน้าเกินไปจึงพูดไม่ออก” ในที่สุดเยี่ยจื่อก็คว้าโอกาสไว้แล้ว วรีบพูดออกมา
เมื่อครู่หากมิใช่ท่านพ่อของเยี่ยจื่อเรียกนางเข้าไปเอ่ยถึงเรื่องนี้โดยเฉพาะ เยี่ยจื่อคงไม่เคยคิดถึงปัญหานี้ นี่ไม่ใช่เรื่องยามังกรคำรามขั้นหนึ่งไม่กี่เม็ด เป็นไปไม่ได้ที่นาง งจะขอวาฬภูเขาโดดเดี่ยวมาทั้งหมด นั่นคือคิดจะรนหาที่ตาย
“หนึ่งในสิบส่วน?” จินเฟยเหยานึกว่าพวกนางจะบอกว่าครึ่งหนึ่งหรือหนึ่งในสามเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะกล้าขอแค่หนึ่งส่วนสิบ
เยี่ยจื่อนึกว่าจินเฟยเหยารังเกียจว่านางขอมากไป ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นทรัพย์สินก้อนใหญ่ ดังนั้นนางจึงเอ่ยอย่างขลาดเขลา “ถ้าผู้อาวุโสรู้สึกว่ามากไป เช่นนั้นก็เอาตามความคิดของ งผู้อาวุโส ให้เท่าไรก็เท่านั้น”
เห็นท่าทางน่าสงสารของนาง จินเฟยเหยาจึงแย้มยิ้มขึ้น “หนึ่งส่วนสิบก็หนึ่งส่วนสิบ ตอนนี้ไปหอไห่เฉวียน หลังจากแลกวาฬภ
