”
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองไป ก็เห็นสตรีที่มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมช่วงกลางกำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง กระโปรงผ้าบางเบาลายหางปลาสีเงินนับร้อยชิ้นนั้นกลับเป็นกระโปรงแบ บบที่เผ่าทะเลชอบสวม ตรงบั้นท้ายแนบร่างส่วนด้านล่างแผ่ออกเหมือนหางปลา ยืนอยู่ที่ชั้นหนึ่งเห็นเพียงด้านหลังของสตรีผู้นั้น เส้นผมสีเขียวอันอ่อนนุ่มบนศีรษะแผ่กระจายลงมาราว วกับผ้าไหมอันเรียบลื่น ดูแลได้ละเอียดลออ
อีกทั้งเอวของนางก็เล็กราวกับตัวต่อ เข้ากับกระโปรงผ้าบางเบาลายหางปลาสีเงินนับร้อย แม้แต่ท่วงท่าในการเดินขึ้นบันไดก็ยังงามหยาดเยิ้ม ทำให้ผู้เห็นเบิกบานใจ
“เพียงมองจากด้านหลัง ก็รู้ว่าต้องเป็นสาวงามหยาดฟ้า” จินเฟยเหยาอดชมเชยไม่ได้ พอเยี่ยจื่อและสตรีเผ่าแมวคนนั้นได้ยินก็แอบเม้มปากหัวเราะ
ในเวลานี้เอง ปิศาจนางเงือกคนนั้นใช้มือเรียวพยุงกายหันหน้ามามองชั้นหนึ่งอย่างมั่นใจและสง่างาม จากนั้นก็หันหน้ากลับไปเดินขึ้นชั้นสองต่อ
เห็นนางบิดเอวเล็กๆ เดินขึ
