้วยกันมานาน
เยี่ยจื่อมองวาฬภูเขาโดดเดี่ยวและเอ่ยอย่างอิจฉายิ่ง “มีค่ามาก เน่ยตานของมันมีขนาดใหญ่เท่าศีรษะ หนึ่งเม็ดสามารถขายได้ยามังกรคำรามขั้นสี่หลายสิบเม็ด หนังบนร่างก็ราคาแพงย ยิ่ง เพียงพอจะทำใบเรือวิญญาณได้สามลำ ถึงแม้โลหิตและเนื้อจะไร้ประโยชน์ กระดูกใช้ทำกระดูกงูเรือและโครงค้ำจุนล้วนเป็นวัสดุที่ดีอย่างยิ่ง”
“เจ้าบอกมาตรงๆ เถอะว่าถ้าเอากลับไปทั้งตัวจะสามารถทำเงินได้เท่าใด?” จินเฟยเหยาไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ จึงถามราคาทั้งตัวตรงๆ
เยี่ยจื่อเปรียบเทียบร่างของวาฬภูเขาโดดเดี่ยว เริ่มคิดบัญชี ยิ่งคิดก็ยิ่งตกตะลึงพรึงเพริด จากนั้นนางก็อ้าปากกว้างเอ่ยอย่างตกใจ “ผู้อาวุโสจิน บัญชีนี้ข้าคิดไม่ออก ถึงอย่างไรก ก็เป็นเงินก้อนใหญ่มาก ถึงดึงหางออกมาอันเดียว ต่อไปข้าก็สามารถมีเงินทุนซื้อของและไม่ต้องออกไปล่าสัตว์อีก”
ถึงด้านอื่นนางจะใช้ไม่ได้ ทว่ากลับคิดบัญชีเป็น ยามนี้กลับถูกวาฬภูเขาโดดเดี่ยวตัวนี้ทำให้สับสน คำนวณไม่ออกว่าถ้าลากวาฬภูเขาโดดเดี่ยวตัวนี้กลับไปจะขายได้ยามังกรคำรามกี่เ
