ข้าแค่ไม่ไปทางนั้นไม่ได้หรือ ?”
เยี่ยจื่อชี้พื้นท้องทะเลอันกว้างขวางพลางเอ่ยว่า “เนื่องจากผู้บำเพ็ญเซียนของเมืองไป่เหอมีมากมาย เกิดเรื่องคนหลายกลุ่มแย่งชิงสัตว์ทะเลตัวหนึ่งได้ง่าย ดังนั้นจึงตั้งกฎขึ้นเอ อง ภายในรัศมีหนึ่งพันหลี่รอบเมืองไป่เหอ ผู้บำเพ็ญเซียนแต่ละกลุ่มยึดครองได้เพียงที่เดียว สัตว์ทะเลภายในหนึ่งพันจั้งเป็นของพวกเขา ยกเว้นเพียงในป่าสาหร่ายพิษ กฎเกณฑ์นี้ใช้ มาหลายพันปีแล้ว ถึงพลังการบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายจะต่ำกว่าผู้อาวุโสแต่ถ้าใช้กำลังแย่งชิง ผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านก็จะล้อมโจมตี เพราะไม่อยากให้มีคนทำลายกฎเกณฑ์”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วย แล้วคนที่ถูกฆ่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?” จินเฟยเหยาชี้ไปทางเผ่ามารที่ฆ่าคนเมื่อครู่แล้วจากไปอย่างผ่อนคลายพลางเอ่ยถาม
เยี่ยจื่อเอ่ยอย่างขัดเขิน “นั่นเป็นสถานที่ซึ่งอยู่นอกรัศมีหนึ่งพันหลี่ เป็นเขตที่ไม่มีใครยุ่งเกี่ยวทว่ามีสัตว์ทะเลอื่นๆ ส่วนที่ใช้สอยได้บนร่างมีมากกว่าสัตว์ทะเล
