เยี่ยจื่อเอ่ยเสียงเบาว่า “ผู้อาวุโสจิน ตอนนี้พวกเราก็เหยียบพื้นที่ของผู้อื่น ขอเพียงไม่ลงมือพวกเขาก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวให้มากความ” เยี่ยจื่อเห็นจินเฟยเหยาไม่ส่งเสียงแสดงจุดยืนจ จึงได้แต่ฉุดดึงเสื้อผ้าจินเฟยเหยา “ผู้อาวุโส ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไร? ไปล่าสัตว์ทะเลในป่าสาหร่ายพิษที่ไม่ต้องแบ่งพื้นที่เถอะ ไม่เช่นนั้นก็ไปเก็บมุก เก็บมุกไม่เป็นไร ผู้ใดเห็ นก็ตกเป็นของผู้นั้น”
เห็นเยี่ยจื่อขี้ขลาดขนาดนี้ จินเฟยเหยาก็เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “ไปเก็บมุกทำไม เมื่อใดจะร่ำรวย! ในเมื่อที่นี่ไม่มีพื้นที่ พวกเราก็ไปนอกพันหลี่ ถึงตอนนั้นต้องดูว่ามือใครไวก กว่า”
“พวกเราคงไม่ถูกคนปล้นชิงแทนนะ?” เยี่ยจื่อไม่กล้าไปล่าสัตว์ทางด้านนั้น ได้ยินว่าดุร้ายอย่างยิ่ง คนที่บ้านห้ามนางไปอย่างเข้มงวด
“กลัวอะไร ถ้ามีอันตรายจริงเจ้าก็หลบหนีไปก่อน อีกอย่างเจ้ามีสิ่งของให้ผู้อื่นปล้นชิงหรือ? ไปเถอะหรือเจ้ายินดีไล่กวดปลาแบกหอยทุกวัน? ถ้าเจอเหยื่อขนาดใหญ่ เจ้าไม่เ
