ครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาก็ยกมือเอ่ยถามอย่างใสซื่อว่า “อาจารย์ลุงเจ้าสำนัก ข้าได้ยินมาว่าจะได้ของวิเศษชั้นยอด เป็นความจริงหรือไม่? จนถึงตอนนี้ข้ายังไม่เคยเห็นของวิเศษชั้นยอดเลย ถ้ามีจริงก็ดียิ่งนัก”
เป็นคนที่หน้าหนามาก! สายตาของทุกคนมารวมกันอยู่บนร่างของนาง ชื่นชมว่านางหน้าหนาก่อน จากนั้นก็มีสีหน้ายอมรับ มีคนแบบนี้ช่างดีจริงๆ
เจ้าสำนักไม่คิดว่าจะมีคนเอ่ยถามถึงเรื่องนี้จริงๆ ตอนนั้นเนื่องจากร้อนใจจึงคิดจะมอบของวิเศษชั้นยอดให้ อีกทั้งสิ่งของที่ยังไม่ได้ใช้ในคลังสมบัติก็มีมากมาย เพียงแต่หลายวันนี้จิตใจสงบลง รู้สึกว่าแค่คุ้มครองวงเวทก็ต้องให้มากขนาดนี้ จึงคิดจะให้แค่ของวิเศษชั้นบน ดังนั้นเมื่อครู่เขาจึงไม่เอ่ยถึง ถึงของวิเศษชั้นยอดในคลังสมบัติมีอยู่ไม่น้อย ทว่านำออกมาหลายสิบชิ้นก็ยังเจ็บเนื้ออยู่ดี
มองดวงตาเป็นประกายของจินเฟยเหยา ทั้งยังเรียกเขาว่าอาจารย์ลุงเจ้าสำนักทุกคำ ลดฐานะของตนเองลง แสร้งทำเป็นชนชั้นผู้เยาว์ไร้เดียงสา ทั้งยังพูดอย่างดีอกดีใจตลอดเวลา ในที่สุดก็มีของวิเศษชั้นยอด ท่าทางตื่นเต้นนั่นทำให้เขาไม่รู้จะเอาหน้าไปวางไว้ที่ใดดี
………………………………………..
