ิงเถี่ยวจะมอบของวิเศษชั้นยอดอะไร นางจึงเดินตามหลังไป เก็บขนปีกฮุ่นตุ้นในมือและเอ่ยถามจู๋ซวีอู๋อย ย่างห่วงใย “นางเป็นอะไร เหตุใดจึงอาละวาดขึ้นมากะทันหัน”
ยายนี่ยังกล้าถามอีก ปู้จื้อโหยวแอบมองนางแวบหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่านางดึงขน
“ข้าก็ไม่รู้ หลังจากข้ามานางก็สงบลงมาก ข้าถามนางแล้ว ดูเหมือนบอกว่าตกใจตื่นกะทันหัน นางตกใจไม่ได้ จะเดือดดาลได้ง่ายมาก เมื่อครู่เจ้าอยู่ข้างกายนางมิใช่หรือ เจ้ากัดน นางใช่หรือไม่?” จู๋ซวีอู๋ขมวดคิ้วเอ่ยวาจา
“ใส่ความ” จินเฟยเหยาเอ่ยเหมือนได้รับความอยุติธรรมอย่างยิ่ง “ต่อให้ข้าอยากกินนางก็จะฉวยโอกาสตอนที่เจ้าไม่อยู่ จะกินต่อหน้าเจ้าได้อย่างไร”
“เจ้าอย่าหวังจะได้นางเลย เจ้าสู้นางไม่ได้หรอก” จู๋ซวีอู๋กำชับอย่างระมัดระวัง
จินเฟยเหยากระพริบตาปริบๆ หน้าตาดีกว่าข้า ยังร้ายกาจกว่าข้าด้วยหรือ?
“เพราะเหตุใดจึงบอกว่าข้าสู้นางไม่ได้ นางแปลงร่างไม่ได้เป็นเพียงขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายเท่านั้น” จินเฟยเหยาไม่ยินยอม ขนาดฉยงฉียังสู้ได้แค่สูสีกับนาง อาศัยอะไรมาบอกว่านา
