วถึงต่างโลก”
“เห็นแก่ที่เจ้าคิดจะวางยาพิษข้าให้ตายครั้งที่แล้ว มอบสุกรผีเสื้อหยกทั้งหมดออกมา ข้าขอแค่หนัง ส่วนเนื้อเจ้าเอาไปกินเอง” จินเฟยเหยายื่นมือมาดึงสุกรผีเสื้อหยกไว้แน่น ท ทั้งยังตะโกนอย่างมีเหตุผลเต็มที่
“เหลวไหล! คนที่คิดจะวางยาพิษเจ้าให้ตายคือไป๋เจี่ยนจู๋ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย!” เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย หลังปฏิเสธอย่างอารมณ์ไม่ดี เขาจึงขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เจ้ามาที่นี่ เพื่อหนังสุกรผีเสื้อหยก?”
“ใช่ ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ให้ข้าแล้วกัน ขอแค่หนังสุกรให้ข้า ข้าจะไม่ถือสาเรื่องในอดีต” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ มองพินิจเขาขึ้นลงด้วยเจตนาร้าย
“หลังจากพลังการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้นปริมาณอาหารของเจ้าก็น้อยลงแล้ว ยากแท้ๆ ที่จะเอาหนังหมูแต่ไม่เอาเนื้อหมู เจ้ายังพาใครมาด้วย?” หลังจากจู๋ซวีอู๋ปล่อยมือก็มองไปตรงประตู
ปู้จื้อโหยวถอนฤทธิ์ซ่อนกายข้างนอก เดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติและประสานมือคารวะจู๋ซวีอู๋ “สหายเซียนจู๋ ไม่ได้พบกันเสียนาน
