าตอนนี้จะบอกว่าตนเองอยากได้ฮุ่นตุ้น น่าชังจริงๆ
“เนื้อเนียนนุ่ม?” จินเฟยเหยาก้มหน้าลงมองสุกรผีเสื้อหยกที่เพิ่งย่างเสร็จในมือ หนังสุกรใช้ไม่ได้แล้ว คิดดูแล้วสิ่งนี้ก็ไม่ใช่สิ่งของของโลกวิญญาณเหอเซี่ย ดังนั้นจึงใส่ป ปากแทะ พอเข้าปากก็ละลายทันทีจริงๆ นางอดทอดถอนใจไม่ได้ คนเกิดมาบนโลกนี้ กินได้คือมีบุญวาสนาจริงๆ
ปู้จื้อโหยวไม่สนใจจินเฟยเหยาทางด้านข้างที่เริ่มกินอีกครั้ง เข้าไปตีสนิทกับจู๋ซวีอู๋และแอบเจรจาข้อตกลง คนทั้งสองกระซิบกระซาบกันไม่หยุด ครู่หนึ่งส่ายศีรษะอีกครู่หนึ่งก ก็ทำสัญญาณมือ ท่าทางกำลังต่อราคาอยู่
ไม่รู้ว่าปู้จื้อโหยวนำสิ่งใดมาแลกเปลี่ยน จินเฟยเหยากินสุกรผีเสื้อหยกจนหมด คนทั้งสองก็เจรจาเงื่อนไขเสร็จสิ้น บนใบหน้าต่างมีรอยยิ้มพึงพอใจ
“จู๋ซวีอู๋ เอาหนังสุกรผีเสื้อหยกให้ข้า ข้าวิ่งวุ่นอยู่หลายปีเพื่อหนังพวกนี้” จินเฟยเหยาเริ่มพัวพันจู๋ซวีอู๋ พัวพันจนเขาจนปัญญาได้แต่นำสุกรผีเสื้อหยกมาให้นาง
“เดิมทีข้าคิดจะนำหนังมาหลอมสร้างชุดอาคมให้ฮุ่นตุ้น ในเมื่อเจ
