ของที่สิบเอ็ดหอต้องใช้ พวกเราต้องรับผิดชอบอย่างใหญ่หลวง”
ทั่วทั้งคลังปั่นป่วนขึ้นมา ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนเคลื่อนไหว หยิบป้ายหยกบนกำแพงเริ่มตรวจสอบคลัง ขณะที่ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งในจำนวนนั้นกำลังจะหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่ง สายลมแ แรงก็พัดมากะทันหัน ป้ายหยกชิ้นนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว
“โจรยังอยู่ในคลัง!” เขาตื่นตระหนก ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมสองคนรีบปิดประตูคลัง ก่อนจะตรวจสอบให้ชัดเจน ห้ามทุกคนเข้าออก
เวลานี้จินเฟยเหยาและปู้จื้อโหยวยืนอยู่ไม่ไกลนัก ถอนฤทธิ์ยันต์ซ่อนกายแล้วและอยู่รวมกับคนอื่นๆ มองคลังที่ปั่นป่วนวุ่นวายจากนั้นปิดประตูอย่างแน่นหนา
“มีอะไรหรือ?” ปู้จื้อโหยวเห็นประตูใหญ่ปิดจึงเอ่ยถาม
จินเฟยเหยาราวกับถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือ เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “พั่งจื่อนำป้ายหยกกลับมา พวกเขาปิดประตูก็ไร้ประโยชน์ พั่งจื่อไม่ได้เข้าไปเลย แค่ยืนอยู่นอกประตูแล้วใช้ลิ้น ตวัดป้ายหยกออกมา”
“พวกเราไปเถอะ อีกสักครู่ที่นี่ต้องวุ่นวายแน่” ปู้จื้อโหยวพยักหน้าพลางเอ่ยวาจา
คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพอใช้การรับ
