ได้กินจนท้องอืดมานาน นแล้ว
หลังจากพั่งจื่อเข้าสู่ขั้นเจ็ดไม่กินอาหารสิบกว่าปีก็ไม่เป็นไร สัตว์ภูติบางตัวเติบโตแล้ว นอกจากดูดซับพลังตะวันจันทรา แม้แต่น้ำก็ไม่ดื่มสักอึก
“ถึงแม้ที่นี่จะเป็นเมืองเซิ่งตี้ที่สำนักฟ้าตั้งอยู่ แต่เซิ่งหลิงซื่อตี้กลับไม่ได้หมายความถึงแค่สถานที่เล็กๆ แห่งนี้” เห็นใกล้จะเข้าเมือง ปู้จื้อโหยวจึงบอกกล่าว
“นั่นเป็นสถานที่กว้างใหญ่เพียงใด?” จินเฟยเหยาไม่สนใจสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป ถึงเมืองจะสะอาดเรียบร้อยเพียงใดนางก็ไม่สนใจ
ถึงตลอดทางได้พบเห็นทิวทัศน์อันงดงามจำนวนมาก ทั้งผู้คนยังดีต่อคนต่างโลกแบบนางอย่างยิ่ง ทว่าเพิ่งเข้าเซิ่งหลิงซื่อตี้ แท้ปราณวิญญาณอันเข้มข้นพวกนั้นพุ่งเข้ามาปะทะหน้ าก็ไม่ได้ทำให้นางเกิดความรู้สึกอยากฝึกบำเพ็ญอยู่ที่นี่สักหลายปี
ปู้จื้อโหยวทำท่าทาง “นอกจากถนนสายที่อยู่ใต้ของวิเศษของพวกเรา ยังมีสถานที่ตามรายทางของถนนอีกสิบเอ็ดสาย นับรวมสิบเอ็ดสำนักและหลังภูเขาที่อยู่ในขอบเขตอำนาจของพวกเขาจ
