อกมาวางลงบนถาดใบหนึ่ง
จากนั้นผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ ที่ยกถาดก็ยกถาดมาเบื้องหน้าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม ในมือของคนผู้นั้นดูเหมือนจะถือป้ายหยกบางอย่าง ใช้การรับรู้ตรวจสอบสิ่งของด้านในเล็กน้อ อยก็ให้ผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ ส่งถาดไปไว้ในคลังด้านหลัง เหนือคลังมีธงผืนหนึ่ง บนนั้นเขียนอักษร ‘เถี่ยว’ ขนาดใหญ่ไว้
“ที่นี่แหละ อีกสักครู่พวกเราไปกัน” ปู้จื้อโหยวเอ่ย
จินเฟยหยาถามอย่างสงสัย “เหตุใดไม่เข้าไปตอนกลางคืน ตอนกลางวันคนไม่เยอะเกินไปหรือ?”
“คนเยอะยิ่งสะดวกในการปะปนเข้าไปในฝูงชน มีแต่มือใหม่จึงนึกว่าตอนที่ไม่มีคนจึงทางสะดวก ไม่คิดดูบ้างว่าถ้ารอบด้านไม่มีใคร แล้วเจ้าปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ซึ่งสมควรจะไร้ผู้คน มิยิ่งสะดุดตาหรือ อีกทั้งเข้าไปตอนกลางวัน ประตูใหญ่ก็เปิดอยู่” ปู้จื้อโหยวหัวเราะหึๆ เอ่ยถึงเรื่องซ่อนตัวแอบมองไม่มีใครเชี่ยวชาญยิ่งกว่าเขา ย่อมมีประสบการณ์มากเป็นพิเศษ
ที่แท้มีวิธีการมากมาย จินเฟยเหยาลอบพยักหน้ากับตนเอง ทั้งหมดเป็นประสบการณ์ที่ต้องจดจำไว้ ต่อไปไม่แน่ว่าจะได้ใช้
ดังนั้นหลังจาก
