ก ข้าต้องเก็บค่าป้ายหยก ปริมาณที่ส่งออกไปไม่ใช่น้อยๆ ถ้ากระดาษหนังก็ไม่คิดศิลาวิญญาณเจ้า”
ได้ยินว่าต้องควักกระเป๋าเอง จินเฟยเหยาก็เอ่ยด้วยสีหน้าทะเล้น “ทำไมไม่วาดลงในซื่อเต้าจิงโดยตรง จะได้ประหยัดศิลาวิญญาณทั้งยังเด่นสะดุดตา”
ปู้จื้อโหยวหยิบซื่อเต้าจิงแผ่นหนึ่งมาสั่น “นี่คือกระดาษธรรมดา แค่หนากว่าที่คนธรรมดาใช้นิดหน่อย ถ้าวาดลงไปโดยตรง เจอน้ำแล้วเละไม่ว่า ถ้าไม่ระวังก็จะฉีกขาด เจ้าคงไม่คิด จะให้ผู้อื่นส่งๆ จึงคิดจะใช้กระดาษฟางทำให้พ้นๆ ไปหรอกนะ!”
จินเฟยเหยาพูดไม่ออก หรือว่าต้องใช้ป้ายหยกหรือกระดาษหนังจริงๆ? ช่างเถอะ กระดาษหนังดีกว่า ถ้าไม่เพียงพอ ตนเองยังมีหนังสัตว์ขยะมากมายนำออกมาให้พวกเขาวาดแผนที่ได้
“กระดาษหนังก็กระดาษหนัง ฝืนใช้หน่อยก็พอ” นางทำปากยื่นเอ่ยอย่างไม่พอใจ
ปู้จื้อโหยวถือกระจกสภาพโลกวิญญาณมองบนนั้นอย่างสงสัย ตำแหน่งของโลกวิญญาณหลายสิบแห่งนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง สถานที่บางแห่งก็ไม่เคยได้ยิน เมื่อเห็นว่ามีแม้แต่โลกระดับเทพ เ เขาก็อดร้องเอ๋ไม่ได้
“มีอะไรไม่ถูกต้อง?” จินเฟย
