เผชิญหน้ากับจินเฟยเหยาที่เดือดดาล อินเยวี่ยเฉยเมยอย่างยิ่ง เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “ช่างเถอะ ก็หนีไปแล้ว พวกเราฉวยโอกาสที่ไม่มีใครพบว่าจูเชวี่ยหนีไปรีบไปจากที่นี่เถอะ ไม่เช่น นนั้นถ้าคนของโลกวิญญาณทั้งหมดล้อมปราบพวกเราเนื่องจากเมฆเทียนติ้งถูกทำลายจึงอับอายจนกลายเป็นโทสะก็ยุ่งแล้ว”
“กลัวอะไร เจ้าจะสังหารพวกเขาก็เป็นเรื่องง่ายดาย” จินเฟยเหยาคุกเข่าอยู่บนพื้น กำลังก้มหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง ได้ยินเสียงเร่งเร้าของเขาก็ตอบอย่างอารมณ์ไม่ดี
“ไม่ใช่กลัว แต่ถ้าคนของโลกวิญญาณโหยวอวิ๋นตายหมด ข้าจะทำการค้าได้อย่างไร” อินเยวี่ยยิ้มแย้ม สำหรับเขาแล้วสามารถหาศิลาวิญญาณได้จึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
จินเฟยเหยาได้แต่ลุกขึ้น ปากยังไม่ยินยอม “เมื่อครู่สู้กันจนความเคลื่อนไหวใหญ่โตเกินไป ผู้บำเพ็ญเซียนด้านล่างก็รู้แล้วแน่ๆ ตอนนี้ที่ไม่ปรากฏกายคงเพราะกลัวว่าหายนะจะมาถ ถึงตัว พวกเราออกไปก็จะถูกพบเห็นทันที”
“ไม่หรอก สวรรค์เจ็ดชั้นฟ้ามีม่านแสงตามธรรมชาติของตนเอง ภายนอกไม่รู้ความเคลื่อนไหวภายใน ส่งเสียงดังออกไปไม่ได้ ถึงตอนนี้จะไม่มีม่านแสงแล้วแต่ความเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ดั งออกไป แต่ไม่นานต้องมีคนพบเห็นว่าสวรรค์เจ็ดชั้นฟ้ากลา
