ว้าลงไปราบเรียบ ชุดเกราะสีทองถูกนาง ทุบอย่างต่อเนื่องถึงกับราบเรียบขึ้นไม่น้อย จินเฟยเหยาชูขึ้นมองดูรู้สึกว่าใช้ได้แล้วจึงโยนทั้งหมดไปในห้องขัง งของราชันภูติ
“อีกห้าวันสวมมันลงบนร่าง ข้าไม่อยากให้เจ้าตายตอนจบ” เห็นเขาหยิบชุดเกราะสีทองขึ้นมาดูเงียบๆ จากนั้นวางไ ไว้ด้านข้าง
จินเฟยเหยาก็เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “ไม่ใช่ข้าไม่สอนเจ้า เรื่องนี้ลำบากเพียงแค่ยกมือ แต่เคล็ดวิชานี้ข้าร่ำเรีย ยนมาจากที่อื่น ในนั้นมีเคล็ดวิชาอื่นปะปนอยู่ ข้าแยกมันออกมาให้เจ้าไม่ได้ ที่จริงพวกเจ้าอยากเรียนง่ายดายยิ่ ง ขอเพียงออกจากโลกวิญญาณเทียนตี้ เคล็ดวิชาที่โลกวิญญาณอื่นๆ มีมากมายดุจขนวัว เลือกหยิบได้ตามสบาย”
“องค์ชายสามของพวกเจ้าถูกข้ากำจัดทิ้งที่โลกวิญญาณซิงหลัว ราชวงศ์ต้องรู้แน่ว่าจะไปโลกวิญญาณอื่นได้อย่างไร ต่อไปเจ้าก็ถามองค์หญิงผิงอัน นางต้องบอกเจ้าอย่างละเอียดแน่”
ในดวงตาของราชันภูติมีประกายแห่งความหวังจุดขึ้นใหม่ ทว่ากลับเอ่ยอย่างกังวลอยู่บ้าง “เส้นทางไปสู่โลกวิญญาณภ ภายนอกมีอยู่ เพียงแต่ไม่มีเต่าทลายคลื่นก็ไม่มีทางออกไปได้ เต่าทลายคลื่นอยู่ในมือของราชวงศ์มาตลอด อีกทั้งไม่ ได้ใช้มานานหลายปี พวกเราไม่มีทางออกไ
