างของจินเฟยเหยาปรากฏออกมา
กระบี่ผลึกไฟนรกในมือต้านทานกระบี่บินที่กลายเป็นแสงสีขาวได้ จากนั้นไฟนรกก็ส่งเสียงดังแกร่กๆ คิดไม่ถึงว่าบนแสงสีขาวจะปรากฏผลึกขึ้นและแผ่ขยายออกไป พริบตาแสงสีขาวก็ถูกกักขังไว้กว่าครึ่ง
โจวปินอวิ๋นรู้สึกว่าการรับรู้ที่ใส่ไว้บนกระบี่เจ็บปวดอย่างรุนแรง เจ็บปวดจนทำให้เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้และรู้สึกได้ว่าการรับรู้ถูกทำร้าย การรับรู้บาดเจ็บไม่อาจเทียบกับกายเนื้อได้ ยาบำรุงการรับรู้ในอาณาจักรหลงเวยมีไม่มาก เขาสร้างความดีความชอบในการรบหลายสิบครั้งจึงได้ยาเช่นนี้มาเพียงสิบเม็ด วันนี้คิดไม่ถึงว่าการรับรู้จะบาดเจ็บที่นี่ จะไม่ทำให้เขาเดือดดาลได้อย่างไร
“กระบี่เล่มนั้นแปลกประหลาด!” โจวปินอวิ๋นสายตาเคร่งเครียด เขาไม่รู้สึกถึงปราณมารจากร่างจินเฟยเหยา เพียงรู้สึกถึงพลังวิญญาณรอบด้าน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่ากระบี่ผลึกไฟนรกเล่มนั้นต้องมีปัญหาแน่ บางทีอาจจะเป็นของวิเศษล้ำค่าหายาก
เขารีบเก็บกระบี่กลับมาแล้วถ่ายเทพลังวิญญาณทำให้ผลึกบนนั้นแตก
จินเฟยเหยาไม่มีปราณมารเขาย่อมไม่รู้สึกถึงไอมาร ปราณวิญญาณยามนางใช้กระบี่ผลึกไฟนรกอ่อนจางอย่างยิ่งและปะปนกับปราณวิญญาณในลานประลองแล้ว ความประทับใจแรกสำคั
