เต็มไปด้วยเศษผลึก ส่วนโจวปินอวิ๋นหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง “กระบี่เล่มนี้อยู่ในมือของเจ้าไม่มีอานุภาพเลยสักนิด มิสู้มอบมาไว้ในมือข้าจึงเป็นที่พำนักสุดท้ายของกระบี่นี้”
โจวปินอวิ๋นเห็นกระบี่เล่มนี้แตกสลายได้ง่ายดาย ทว่ากลับสามารถเกิดใหม่ได้นับครั้งไม่ถ้วน ขอเพียงใช้คาถากระบี่เมฆาล่องลอยของตนเองทำให้กระบี่สังหารมังกรหมื่นมารรวมเป็นหนึ่งกลายเป็นแสงสีขาวก็สามารถผนึกคนและทำร้ายการรับรู้ได้ ตกอยู่ในมือของคนเผ่ามารที่ไม่รู้จักสินค้าเช่นนี้ช่างเสียเปล่าโดยแท้!
จินเฟยเหยาทรมานอยู่นานและเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงแล้ว ใช้มือข้างหนึ่งยันต้นขาหอบหายใจ โจวปินอวิ๋นเก็บกระบี่บินและเดินมาหานางด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย เท้าเหยียบผลึกบนพื้นดังแกร่กๆ
จินเฟยเหยาหอบหายใจแต่กลับลอบถ่ายทอดเสียงถึงราชันภูติให้เขาล่อเฉินจงมายังสถานที่ที่มีผลึก นางไม่ได้อธิบายว่าเหตุใดต้องล่อมา ทว่าราชันภูติที่ต้านทานเฉินจงในยามนี้ถูกเขาฟันหลายดาบ ทว่าเฉินจงกลับบาดเจ็บเพียงผิวเผิน ดังนั้นเขาจึงทำเป็นสู้ไม่ได้ ค่อยๆ ล่าถอยมาทางสถานที่ที่มีเศษผลึก เฉินจงก็ติดตามมาและเข้ามาในรัศมีของผลึก
เห็นคนทั้งสองเข้ามาในรัศมีของผลึกแล้ว จินเฟยเหยาพลันตะโกน
