“ฟันเจ้าให้ตาย!” สองมือจินเฟยเหยาร่ายรำดาบสองเล่มอย่างบ้าคลั่ง ฟาดฟันลงบนกระบี่เล่มนี้อย่างต ต่อเนื่อง
แม่ทัพโจวปินอวิ๋นไม่เคยต้านรับการโจมตีแบบนี้มาก่อน การต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญเซียนล้วนปล่อยของวิเ เศษและเวทมนตร์ระยะไกล บางครั้งมีการต่อสู้ประชิดตัวเล็กน้อย เขาสวมชุดเกราะสีทองบนร่างเพราะเกรงว่า จะถูกลอบโจมตี ร่างมีชุดเกราะสีทอง การโจมตีมีกระบี่ เขาไม่เคยต้องรับการโจมตีราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง งแบบนี้มาก่อน
เขารวมพลังวิญญาณทั้งหมดไว้บนดาบ พยายามต้านรับดาบที่ปกคลุมลงมา แต่คิดจะใช้เวทมนตร์ยังต้องให้ม มือข้างหนึ่งเป็นอิสระ ตอนนี้เขามีเวลาว่างเอามือออกมาที่ไหน จึงได้แต่ต้านทานฝนกระบี่เหล่านั้นอย่าง งดุดัน
ขอเพียงจินเฟยเหยามีช่องว่างสักนิด โจวปินอวิ๋นก็สามารถใช้เวทมนตร์ทำให้นางตายได้
แน่นอนว่านี่เป็นความปรารถนาฝ่ายเดียวของโจวปินอวิ๋น สิ่งที่จินเฟยเหยาถือในมือคือทงเทียนหรูอี้ ไม่ใช่ดาบแค่สองเล่ม ฟันไปฟันมา โจวปินอวิ๋นก็รู้สึกว่าก้นและด้านหลังชา ชุดเกราะส่งเสียงเสียดหู เขารู้ทันทีว่าตนเองบาดเจ็บแล้ว
“ไสหัวไป!” เขาคำรามอย่างมีโทสะ พลังวิญญาณสีขาวพวยพุ่งผลักดาบคู่ของจินเฟยเหยาออกไป
จากนั้นเขาก็ถอ
