พียงนิ้วมือ ขนาดใหญ่ตัวหยาบเท่าต้นไม้เก่าแก่อายุร้อยปี แลบลิ้นส่งเสียงดังชี่ๆ เลี้อยเข้ามา
งูถูกปล่อยออกมาจากสี่ด้าน พริบตาก็ล้อมพวกเขาไว้ตรงกลางทั้งยังกดดันเข้ามาใกล้ทุกที จินเฟยเหยากลับถูกราชันภูติลากให้ถอยมาอยู่ข้างๆ เสาต้นใหญ่
“เจ้าชิดด้านหลังไว้ งูพวกนี้มีพิษ อย่าเข้าใกล้เด็ดขาด!” ราชันภูติให้จินเฟยเหยาอยู่ด้านหลัง ยกขวานขึ้นเผชิญหน้ากับฝูงงู
จินเฟยเหยากระพริบตา เดาว่าเจ้าหมอนี่คงเป็นกองรั้งท้ายเสียแปดส่วนดังนั้นจึงถูกเผ่ามนุษย์จับมา เป็นคนสัตย์ซื่อตรงไปตรงมาจริงๆ ถ้ารู้ว่าตนเองเป็นเผ่ามนุษย์ ต้องหมุนขวานด้ามนั้นมาฟันแน่ อย่าบอกดีกว่า
นางรีบฉุดดึงราชันภูติที่กำลังจะพุ่งออกไป “งูมากมายปานนี้เจ้าไม่มีปราณมารเสียหน่อย หรือเจ้าจะใช้ขวานฟันตรงๆ?”
“ไม่ฟันแล้วจะทำอย่างไร?” ราชันภูติตอบอย่างหมดความอดทน งูใกล้จะเลื้อยมาถึงเบื้องหน้าแล้ว ยังพูดมากอีก
จินเฟยเหยาโบกมือ “ไม่ต้องไป ข้ามีสิ่งของจัดการงู เจ้ารอก่อน” เอ่ยจบนางก็ล้วงเข้าไปในอก หิ้วพั่งจื่อออกมาจากนั้นเขย่าอย่างแรง พั่งจื่อตื่นจากการหลับใหล จากนั้นนางก็โยนพั่งจื่อเข้าไปกลางฝูงงูโดยไม่ส่งเสียง
พั่งจื่อกำลังฝันหวาน ลืมตาขึ้นเห็นตนเองกำลังร่วงล
