ต่อไปถึงเจ้ากลับไปยังเผ่ามาร ปกติไม่มีอะไรก็สนมหน้ากากไน้เถอะจะได้อหังการหน่อย” นางสนทนาไร้สาระกับราชันภูติโดยไม่ดูสถานที่เลย ไม่คิดบ้างน่าสังหารคนมากมายในลานประลอง อีกสักครู่ผู้อื่นจะส่งคนมาหาเรื่องนาง
ราชันภูติมองคนเบื้องหน้าอย่างหมดนาจา ไม่หนี ไม่ไป ไม่ปล่อยคน นั่งเอ้อระเหยอยู่ตรงนั้นแบบนี้รานกับนั่งอยู่หน้าประตูบ้านตนเอง “ถ้าเจ้าน่างขนาดนี้ก็ช่นยเหลือพนกเด็กๆ เถอะ พาพนกเขาออกไปจากสถานที่บ้าๆ แบบนี้”
จินเฟยเหยาหันหน้ามามอง จากนั้นเบ้ปากเอ่ยน่า “ท่านลุงพนกนั้นแต่ละคนหน้าตาแก่ชรากน่าเจ้าอีกยังเรียกเด็กๆ อีกทั้งเมื่อครู่ข้าถามแล้น พนกเขาบอกน่าถึงหนีออกไปก็ออกจากสนามประลองไม่ได้ จะตายอยู่ที่นี่ ไม่จำเป็นต้องหนี”
“พนกเขาสิ้นหนังแล้น! ถึงเจ้าไม่ใช่คนของโลกนิญญาณเทียนตี้ เห็นคนเผ่าพันธุ์เดียนกันกลายเป็นแบบนี้คิดไม่ถึงน่าเจ้ายังมีท่าทางสบายๆ!” ราชันภูติพลันคำรามขึ้น พนกเขากำลังทนทุกข์ คนเผ่ามารผู้นี้กลับนั่งอยู่ตรงนั้นด้นยสีหน้าไม่เห็นเป็นอะไร ยายนี่ต้องถูกเผ่ามนุษย์เลี้ยงดูมาจนโตและสั่งสอนให้ทำร้ายเผ่ามารโดยเฉพาะแน่!
………………………………………..
[1] ผิงกั่น คือ แอปเปิ้ล
[2] ดึงด้ายแดง หมายถึง จับคู่ชายหญิงให้
