้เขาประทานแก่องค์ชายหรือขุนนางใหญ่” ซูโม่โม่ไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรน่าเบิกบานใจ จึงเอ่ยอย่างเงียบเหงาอยู่บ้าง
เห็นสีหน้าของนางยังไม่พอใจกับชีวิตแบบนี้ จินเฟยเหยาจึงยืนขึ้นเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องอาละวาด เป็นองค์หญิงของเจ้าไปดีๆ เถอะ พวกเราพยายามแทบเป็นแทบตายจึงมีชีวิตเพิ่มอีกหลายปี ส่วนเจ้าเพียงขยับปากก็ทำได้ ยังมีอะไรไม่พอใจอีก”
“ต้นผลโสมของเจ้าปลูกอยู่ในสวนนี้หรือ? ให้ข้าดูเปิดหูเปิดตาหน่อย”
“ท่านเซียน ถ้าข้าตายแล้วต้นผลโสมจะแห้งเหี่ยวทันที อีกทั้งหากไม่มีความคิดของข้าก็จะเปิดการป้องกันโดยกำเนิดของต้นผลโสมไม่ได้ ถึงใช้กำลังก็เปิดไม่ออก” ซูโม่โม่เอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยามีสีหน้าตกตะลึง “อะไร? ข้ายังไม่ได้คิดจะขโมยผลไม้ของเจ้าเลย เจ้าอย่าเข้าใจผิด”
“ท่านเซียน…ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น”
…………………………………….
[1] เฝยเฝย เป็นสัตว์ป่าในตำนานจีนโบราณ มีลักษณะเหมือนแรคคูน มีขนแผงคอยาว มีหางสีขาวหนึ่งหาง สามารถคลายความกังวลของคนได้
