“ขั้นสร้างฐานสองคน ขั้นฝึกปราณสิบคน ท่านมังกร ท่านกำลังล้อข้าเล่นหรือ” หลังจากจินเฟยเหยาเห็นพลังการบำเพ็ญเพียรของคนเหล่านี้ชัดเจนก็เอ่ยถามมังกรทองอย่างขำขัน
ยามนี้มังกรมองเห็นพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้มาชัดเจน เพลิงโทสะก็พุ่งสูงสามจั้งทันที ทว่าเขายังไม่ยอมแพ้ เอ่ยอย่างดุร้ายดังเดิม “เจ้าอย่ายินดีเร็วเกินไป ถึงข้าจะทนได้อีกไม่นาน ทว่าข้าสามารถใช้การรับรู้สุดท้ายสะกดพลังการบำเพ็ญเพียรของเจ้าได้ครึ่งชั่วยาม ถึงตอนนั้นเจ้าจะเป็นเพียงคนธรรมดา คนขั้นฝึกปราณก็สามารถกำจัดเจ้าได้”
“อ้อ ร้ายกาจขนาดนี้เชียว ท่านมังกรน่ากลัวจังเลย” จินเฟยเหยามองเขาแล้วเอ่ยยิ้มๆ ด้วยสีหน้าทะเล้น
มังกรทองระเบิดโทสะ พุ่งขึ้นกลางอากาศใช้ส่วนหางรัดจินเฟยเหยา คำรามอย่างเดือดดาลไปทางเมืองหลวง “เจ้าเศษสวะพวกนี้! นางสังหารซูจิ่ง ส่งคนมาเล็กน้อยแค่นี้ กลับไปแล้วจะกุดหัวพวกเจ้าให้หมด!”
“ที่แท้องค์ชายสามชื่อซูจิ่ง” หึหึหึ จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ
“ห้ามขำ!” มังกรทองด่าทออย่างดุร้าย
หลี่รุ่ยคือองครักษ์เมืองหลวงขั้นเก้าแห่งอาณาจักรหลงเวยแห่งนี้ ลูกน้องที่พามามีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณกลุ่มหนึ่ง สถานที่ดูแลยังเป็นเมืองหลวงอันรุ่ง
