ก้วนถิงเด็ดขาด! จินเฟยเหยาสำนึกเสียใจแทบตาย ทว่านัดปู้จื้อโหยวที่นี่แล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าขนาดหลินชิงเจียงก็ตกลงกันไว้ว่านัดหมายที่นี่ คิดจะจากไปตอนนี้ก็สายเสียแล้ว ได้แต่ฝืนใจรอคอย
แต่นางคิดอีกที จอมมารหลงเป็นขั้นว่างเปล่าแล้ว บุคคลเช่นนี้จะออกมาเที่ยวได้อย่างไร ต้องถูกผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงของเผ่ามนุษย์และบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามารห้อมล้อมสร้างความสนิทสนม สอบถามข่าวคราวแน่ ถ้าปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้ก็น่าขำเกินไป
“ใต้เท้าหลงไม่มาหาเจ้าหรือ?” ในเวลานี้เอง ด้านหลังจินเฟยเหยามีเสียงดังมา ทำให้นางตกใจแทบแย่
จินเฟยเหยาหันหน้าไปมองก็มีโทสะแทบตาย ที่แท้เป็นปู้จื้อโหยวที่พานกปีกสวรรค์มาด้วย
“อยากตายหรือ! ไหนเลยมีคนขู่ขวัญอย่างเจ้า นานๆ ทีจริงจังบ้างก็ไม่ตายหรอก!”
ไม่ได้พบกันร้อยปี ปู้จื้อโหยวเหยียบย่างเข้าสู่ขั้นกำเนิดใหม่ช่วงต้นแล้ว แต่ยังแต่งกายแบบไม่สนโลกเหมือนเดิม กล่องศรขนาดใหญ่สามอันด้านหลังหายไปนานแล้ว แต่มีกล่องขนาดเท่าฝ่ามือห้าอันมาแทน ดูแล้วเหมือนเครื่องป้องกันเอว
ปู้จื้อโหยวเห็นจินเฟยเหยาตกใจก็ป้องปากหัวเราะ “ในเมื่อเจ้ากลัวขนาดนี้ เพราะเหตุใดยังต้องวิ่งมาที่นี่อีก หรือว่าเจ้าไม่รู
