ีๆ มาหาสหายเซียนจิน” หลินชิงเจียงนั่งบนม้านั่ง ยังไม่ทันถอนใจชื่นชมชีวิตอันเรียบง่ายของจินเฟยเหยาก็ตอบทันที
“อ้อ มีเรื่องดีอะไร?” จินเฟยเหยาสงสัยอยู่บ้าง หรือว่ายายนี่คิดจะให้ตนเองไปรังแกคนอื่น?
หลินชิงเจียงมองไปรอบด้านโดยไม่รู้ตัว พลันพบว่าในกระท่อมด้านข้างมีสาวงามล้ำเลิศคนหนึ่งนั่งอยู่ คิดไม่ถึงว่านางจะไม่รู้สึกถึงลมหายใจจากคนผู้นี้อดตกใจไม่ได้
“นี่คือใคร คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีลมหายใจ?” หลินชิงเจียงเอ่ยปากถาม
จินเฟยเหยาเอ่ยเหมือนไม่มีเรื่องราวใด “หุ่นเชิดย่อมไม่มีลมหายใจแน่นอน นั่นเป็นสตรีผู้หนึ่งที่มีบุญคุณกับข้าตอนเด็กๆ เนื่องจากนางเป็นคนธรรมดาไม่ได้บำเพ็ญเซียนจึงเสียชีวิตไปนานแล้ว ข้าเก็บวิญญาณของนางไว้ ต่อมาหลังจากทำหุ่นเชิดจึงใส่วิญญาณของนางไว้ในนั้น เพียงแต่เกิดปัญหาจึงมีความทรงจำเพียงเล็กน้อย”
เวลานี้หุ่นเชิดคือฮูหยินหวา จินเฟยเหยาใช้การรับรู้เตือนพวกนางแล้ว ใครก็ออกมาได้ แต่หวาหวั่นซีออกมาไม่ได้
หลินชิงเจียงมองดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ไม่มีกลิ่นอายของคนมีชีวิตจริงๆ แต่ก็ไม่มีปราณมรณะ เป็นหุ่นเชิดตัวหนึ่งจริงๆ อีกทั้งที่สำคัญที่สุดคือไม่มีพลังการบำเพ็ญเพียรจึงทำให้นางวางใจ สาเหตุสำคัญที่นา
