มากเหมือนใช้ศิษย์ อีกทั้งพอพลังการบำเพ็ญเพียรของศิษย์สูงก็จะไม่ช่วยเจ้าซักผ้ากวาดบ้านแล้วล้วนคิดจะตั้งสำนักเอง
เหตุใดหัวข้อสนทนาไม่เข้าเรื่องธุระสักที จินเฟยเหยาจึงได้แต่เอ่ยถามว่า “เมื่อครู่สหายเซียนหลินมีเรื่องดีงาม ที่แท้เป็นเรื่องใด?”
หลินชิงเจียงแสร้งทำท่าชะงักอย่างลึกลับ และเอ่ยอย่างช้าๆ “ข้าพบเจียวถูตัวหนึ่ง ทว่าจับเพียงลำพังไม่ได้ คิดจะเชิญสหายเซียนจินออกไปล่าด้วยกัน”
“เจียวถู[2]? ตัวนี้ก็เป็นทายาทสัตว์เทพหรือ มีพลังขั้นใดแล้ว?” จินเฟยเหยานิ่งงัน ทว่าในใจหัวเราะอย่างบ้าคลั่งทันที
“ขั้นเก้า ใกล้จะเลื่อนเป็นขั้นเทพแล้ว ขณะที่ข้าเห็นวันนั้น มันอยู่ที่ระดับเก้าขั้นสุด ถ้าไม่ฉวยโอกาสลงมือเร็วๆ ปล่อยให้มันเลื่อนเป็นขั้นเทพ คิดจะจับมันอีกอาศัยความสามารถของพวกเราสองคนคงลำบาก เกรงว่าต้องให้คนขั้นแปลงจิตลงมือ” หลินชิงเจียงยกถ้วยชาขึ้นและยิ้มบางๆ
หากมิใช่สู้เจียวถูตัวนั้นไม่ได้จริงๆ นางก็ไม่คิดจะร่วมมือกับจินเฟยเหยา ราคาของการร่วมมือแสดงว่าตนเองต้องแบ่งตานศักดิ์สิทธิ์ของเจียวถูกับนาง แต่ถ้าไม่ฆ่าก็จะพลาดโอกาสดีไปเปล่าๆ เจียวถูตัวนี้ไม่เหมือนซานเซ่าระดับล่างตัวนั้น อย่างน้อยที่สุดก็มีตานศั
