นอกจากกระท่อมเล็กๆ สองห้องยังมีสถานที่เลี้ยงมดหนึ่งผลึกสิบตัว
หน้ากระท่อมเดิมทีเป็นพื้นที่ว่างสองหมู่ ตอนนี้เหลือเพียงครึ่งหมู่แล้ว เตาหลอมยาก็โยนทิ้งไว้มุมกำแพง แกนผลอวี้หลงก็งอกเป็นต้น ตอนนี้ต้นสูงเท่าสองตัวคนและหยาบเท่านิ้วมือ ปลูกไว้ข้างต้นไม้สีขาวและสีแดงสองต้นด้านหลังกระท่อม บนพื้นที่ว่างเล็กน้อยหน้ากระท่อมยังทำค้างไม้เลื้อยปลูกองุ่นเมิ่งฮ่วนซึ่งเป็นหนึ่งในสิบอาหารเลิศรสของโลกวิญญาณซิงหลัว ตอนนี้สูงเพียงหนึ่งฉื่อกว่า คิดจะกินยังต้องรออีกห้าร้อยปี
เห็นจินเฟยเหยาเหม่อลอย พั่งจื่อก็ไม่พอใจ มันเตรียมพร้อมจะเล่าเรื่องแล้วไม่รู้ว่าผู้ฟังคิดไปถึงไหน ไม่ไว้หน้ากันบ้าง คิดถึงตรงนี้ พั่งจื่อจึงไม่คิดจะเล่าให้จินเฟยเหยาฟังเอง ทว่านำสิ่งหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุนแล้วโยนไปให้จินเฟยเหยา จากนั้นก็ส่งเสียงฮึอย่างไม่พอใจแล้วเอนลงงีบหลับบนเก้าอี้นอน
“อะไรน่ะ?” จินเฟยเหยาได้สติคืนมา เหตุใดสิ่งของบนพื้นจึงคุ้นตาขนาดนี้ นางหยิบขึ้นมาดูก็ตะลึงงันทันที “ซื่อเต้าจิง?”
“เข้าใจผิดอะไรไปหรือไม่ เพราะเหตุใดโลกวิญญาณซิงหลัวจึงมีซื่อเต้าจิง! ต่อให้พัฒนาก็ไม่มีทางเร็วขนาดนี้ ไปเอาข่าวมาจากที่ใด!” จินเฟยเหยาหยิบ
