ของสำนักที่คุ้นเคยบนเกาะปาจิ่งก็ทำให้นางอยู่อย่างรำคาญใจ โชคดีที่จินเฟยเหยาบรรลุขั้นกำเนิดใหม่แล้ว พอคนเหล่านี้เห็นนางก็หลบไปไกลสามจั้ง ไม่ได้เข้ามารบกวน ถ้าเป็นสถานที่อันคึกคักอื่นๆ อาจจะไม่มีแม้แต่สถานที่อันเงียบสงบ
“สู้มาหลายปีก็ยังฆ่าไม่หมด ให้กำเนิดมามากจริงๆ” จินเฟยเหยาพลิกซื่อเต้าจิงเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
ดวงตาของนางเห็นข่าวสารบรรทัดหนึ่ง พลันตะลึงงันไปแล้วลุกขึ้นยืนทันควัน ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
“อะไรนะ! จอมมารหลงจะมาโลกวิญญาณซิงหลัว? ทำอย่างไรดี ท่าทางที่นี่จะไม่ปลอดภัยแล้ว ข้าต้องรีบไปโลกวิญญาณอื่น ถ้าถูกเจ้าหมอนี่จับได้ เขาต้องจัดการข้าแน่!” ดูเหมือนจินเฟยเหยาจะเป็นโรคกลัวจอมมารหลง ถือซื่อเต้าจิงอย่างแตกตื่นลนลาน เห็นได้ชัดว่ามือไม้ปั่นป่วน
พั่งจื่อถูกเสียงเอะอะของนางปลุกตื่น มองท่าทางของนางแล้วด่าทออย่างอารมณ์ไม่ดี “อ๊บๆ!”
“หา!” จินเฟยเหยานิ่งอึ้ง รีบก้มหน้าลงอ่านอย่างละเอียดอีกครั้งจึงยิ้มแย้มขึ้น “ตกใจหมด ข้านึกว่าเขามากวาดล้างที่นี่ ที่แท้มาดูตัว”
ในซื่อเต้าจิงเขียนไว้อย่างชัดเจน เชื้อพระวงศ์เผ่ามารของโลกวิญญาณซิงหลัวมีเจตนาจะแต่งงานกับชนชั้นสูงเผ่ามารของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน ดังนั้นโลกวิญญา
