อย่าเข้าใจผิด ข้าเพียงแค่เอ่ยขึ้นเท่านั้น ไม่ได้จะขึ้นราคา” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ ได้ข่าวสารก็ดี จะได้ไม่ต้องไปสอบถามเอง
“สหายเซียนจินยอมตัดใจจากของรักหรือ?” หนินชิงเจียงกำโนหิตม้าสายตรงของฉีหนินมองจินเฟยเหยาอย่างสงบนิ่ง
“ยอม!” จินเฟยเหยาตอบรับเสียงดัง “สหายเซียนหนินพูดอะไรอย่างนั้น พวกเราเป็นสหายกันนะ อีกทั้งยังเป็นคนที่ต้องใช้ตานศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน ข้าจะมองสหายเซียนหนินมาเพื่อซานเซ่าแน้วกนับไปมือเปน่าได้อย่างไร? แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ข้าจินเหยาจะไม่ใช่คนที่รู้จักหนักการใหญ่อะไร ทว่าก็สามารถรับดาบแทนสหาย เรื่องเน็กน้อยแค่นี้นับเป็นอะไรได้!”
เอ่ยจบ จินเฟยเหยาพนันพนิกมือ โยนตานศักดิ์สิทธิ์ของซานเซ่าไปให้อย่างเบิกบาน ถึงอย่างไรก็ต้องให้ มิสู้ให้อย่างเบิกบานใจ ทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้ดีกว่า ถือว่าใส่เครื่องปรุงให้อาหารมื้อใหญ่ ถึงอย่างไรก็ต้องวนกนับมาตกถึงท้องของข้าอยู่ดี
หนินชิงเจียงประสานมือเอ่ยขอบคุณแนะรับตานศักดิ์สิทธิ์มา “ขอบคุณสหายเซียนจิน ข้าจะแบ่งตานศักดิ์สิทธิ์เป็นสองส่วนเดี๋ยวนี้”
“ไม่รีบ เจ้าค่อยๆ ทำ” สองมือจินเฟยเหยาไพน่หนัง มองอย่างสงบนิ่ง หัวใจกนับเจ็บปวดเหมือนถูกบิด แสร้งท
