ที่กำลังถูกลากขึ้นเรือเหล่านั้น อดเอ่ยอย่างยิ้มแย้มไม่ได้ “เป็นเหลียงผีจริงๆ”
“ท่านเซียน นี่คือ เหลียงผีทะเล อาหารขึ้นชื่อของโลกวิญญาณซิงหลัวเรา รสชาติเหมือนเนื้อแต่ไม่ใช่เนื้อ เหมือนเหลียงผีแต่ไม่ใช่เหลียงผี สัตว์ชนิดนี้หลังจากล้างแล้วเติมซีอิ๊วก็สามารถรับประทานได้ทันที อีกทั้งกินตอนนี้ จะมีรสชาติดีและสดใหม่กว่าตอนไปขายในเมืองอวิ้นหุยอีก อย่างไรก็ไม่ได้ถูกแช่แข็ง” ชายฉกรรจ์ชี้เหลียงผีทะเลเหล่านั้นแล้วอธิบายให้จินเฟยเหยาฟัง
หลังจากจินเฟยเหยาได้ฟังก็ดวงตาเป็นประกาย ลูบคางพึมพำกับตนเอง “ฟังดูแล้วเหมือนจะอร่อยมาก ท่าทางหลังจากเข้าเมืองแล้วต้องไปซื้อมาลองสักชาม”
เสียงของนางไม่เบาและไม่ดัง ดูเหมือนกำลังพูดกับตนเอง ทว่ากลับทำให้ชายฉกรรจ์ได้ยินอย่างชัดเจนพอดี
คิดไม่ถึงว่าท่านเซียนที่เหยียบของวิเศษเหาะเหินจะกินเหลียงผีทะเล ชายฉกรรจ์ตกตะลึงอยู่บ้าง ทว่าได้ยินแล้วไม่เชิญท่านเซียนที่เพิ่งมาโลกวิญญาณซิงหลัวผู้นี้กินเหลียงผีทะเลสักชามก็ดูเหมือนพวกเราจะใจแคบเกินไป
ดังนั้นเขาจึงประสานมือเอ่ยว่า “ถ้าท่านเซียนไม่รังเกียจ จะขึ้นเรือมาพักผ่อนสักหน่อยหรือไม่ พวกเราคิดจะเลี้ยงเหลียงผีทะเลท่านเซียนสักชามและแนะนำด
