ทุกคนแข่งขันกันอย่างยุติธรรม อย่ามีโทสะ!”
จินเฟยเหยาไม่สนใจเลยสักนิด นางกำหมัดแน่น ปากมีเขี้ยวอันแหลมคมงอกออกมา เตรียมกลายร่างเป็นเทาเที่ยฉีกคนในห้องส่วนตัวเป็นชิ้นๆ
“ข้าเพียงแค่คิดจะเก็บป้ายผลึกม่วงที่มีศิลาวิญญาณชั้นยอดเจ็ดสิบสองก้อนกลับไป เศษเงินไม่ต้อง ส่วนกระจกสภาพโลกวิญญาณมอบให้เจ้า” คนในห้องส่วนตัวพลันถ่ายทอดเสียงมาหาจินเฟยเหยา
“หืม?” จินเฟยเหยารู้ฐานะของคนผู้นี้ทันที ถ่ายทอดเสียงไปอย่างหมดความอดทน “เจ้ามีฐานะเป็นเจ้าคฤหาสน์ คิดไม่ถึงว่าจะเรียกราคาเพิ่มอยู่เบื้องหลังเอง เกินไปแล้วนะ หรือว่าคฤหาสน์อินของพวกเจ้ายากจนจนกลายเป็นเช่นนี้ เก็บวิญญาณไปแล้วศิลาวิญญาณเล็กน้อยแค่นี้ก็ตัดใจมอบให้ไม่ได้ ไม่มีความซื่อสัตย์ของคนค้าขายมากเกินไปแล้ว”
“สิ่งที่ไม่มีค่าเลยสักนิดสำหรับข้า สำหรับเจ้าแล้วอาจจะเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง สิ่งของชนิดเดียวกันในสายตาของแต่ละคนล้วนมีค่าไม่เหมือนกัน อย่างครั้งนี้ข้าได้ผลอวี้หลงพันปีมา ถึงมันจะอร่อยอย่างที่สุด รสชาติของมันถือเป็นสิ่งล้ำค่าที่ติดที่สิบอันดับแรกของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน ทว่าราคาของมันในสายตาของข้าและเทาเที่ยแตกต่างกัน” บุรุษในห้องส่วนตัวเอ่ยเรียบๆ อย่างสงบน
