อุณหภูมิของโลกวิญญาณหนานเฟิงแตกต่างกันอย่างยิ่ง กลางวันร้อนระอุ กลางคืนอุณหภูมิจะลดลง จินเฟยเหยานั่งอยู่ตรงหน้าต่างในห้องพักที่เหรินเซวียนจือจัดให้ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี วันนี้ก็ยังเป็นวันที่ฟ้าพร่างดาวอีก พรุ่งนี้น่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ
นางพูดคุยกับหลิ่วฉี่ปอแล้ว นางกลายเป็นอนุภรรยาของเหรินเซวียนจือจริงๆ ส่วนเป้าหมายที่ทำเช่นนี้เพียงคิดจะฉวยโอกาสพยายามในช่วงสุดท้าย ว่าจะสามารถอาศัยพลังของเหรินเซวียนจือบรรลุขั้นหลอมรวมได้หรือไม่ ถ้าบรรลุไม่ได้ นางก็คิดจะไปหาสถานที่สักแห่งรอความตาย
คิดไม่ถึงว่าหลิ่วฉี่ปอจะกลายเป็นเช่นนี้ ถ้าไม่สามารถบรรลุขั้นหลอมรวมได้ อายุขัยของนางก็เหลือไม่กี่สิบปี ทว่าสิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยาหมดวาจาคือ ถ้าตอนนั้นหลิ่วฉี่ปอไม่มอบยาสร้างฐานให้ติงเทียนเฉิง นางคงไม่ต้องลากถ่วงเวลามาหลายสิบปีจึงสร้างฐานสำเร็จ บางทีหลายสิบปีนี้เป็นเวลาที่ขาดหายไปในการเจี๋ยตันของนางพอดี
สิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าขำคือติงเทียนเฉิงสร้างฐานแล้ว หลังจากเข้าสู่สำนักที่ไม่เลวแห่งหนึ่งก็อยู่กับศิษย์สตรีผู้สืบทอดของผู้อาวุโสท่านหนึ่งในนั้น หลิ่วฉี่ปอถูกทิ้งอย่างเลือดเย็น
ส่วนนางที่ถูกติงเทียนเฉิงทอดทิ้งยังได้พบกับเฉียนเฟิง ก็คือเจ้าคนที่พาพวกเขาไปค้นหาบัวเซียนอัคคีแต่ที่จริงไปจับศพมาร เขามองแวบเดียวก็จำหลิ่วฉี่ปอที่ร่อนเร่อยู่เพียงคนเดียวได้ จึงจับตัวนางและพาตั
