ไรไม่ถูกต้อง?” เหรินเซวียนจือราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน เอ่ยถามอย่างสง่างาม
จินเฟยเหยามองเขาอย่างพูดไม่ออก ภาพลักษณ์ของเหรินเซวียนจือในตอนนี้กับเรื่องที่กระทำเมื่อครู่เป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิง หรือว่าเจ้าคนที่ดึงหยินเสริมหยางจะซ่อนตัวอยู่? นางชี้เหรินเซวียนจือแล้วเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ทำไมเจ้าจึงสวมชุดนักพรต? แสร้งทำเหมือนสำนักอันเที่ยงธรรมเกินไปแล้ว”
มือซ้ายของเหรินเซวียนจือจับกระบี่บนเอว มือขวายกขึ้นอย่างสง่างามแล้วเอ่ยว่า “ข้าคือซั่นอวี่เจินเหรินแห่งสำนักหมิงเยวี่ยในโลกวิญญาณซั่งเยี่ย สิ่งที่พวกเราฝึกคือวิถีเซียน ไม่สวมชุดนักพรตแล้วจะสวมอะไร”
“เจ้าน่าจะหนีออกมาจากสำนักสินะ สวมแบบนี้ไม่กลัวว่าจะถูกคนพบเห็นร่องรอยหรือ?” ฟังดูเหมือนเป็นสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงของโลกวิญญาณอื่น จินเฟยเหยาจึงรู้แจ้ง มิน่าเล่าบุคลิกจึงเต็มไปด้วยความเที่ยงธรรมเหมือนพวกที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงๆ ของสำนักตงอวี้หวง
เที่ยงธรรม? คิดไม่ถึงว่าข้าจะรู้สึกถึงความเที่ยงธรรมได้จากตัวเจ้าหมอนี่ สวรรค์ช่างเล่นตลกจริงๆ…
“ทำไมต้องหนีออกมา” เหรินเซวียนจือเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “ข้าออกมาท่องเที่ยวหาประสบการณ์พอดีได้ยินว่าโลกวิญญาณเป่ยเฉิน
