กับคนในสำนักตนเองได้อย่างไร คาดว่าเรื่องกินคนในสำนักตนเองจนเกลี้ยง ในฐานะที่เป็นเทาเที่ยสหายเซียนจินคงไม่กระทำ”
จินเฟยเหยารู้สึกใบหน้าร้อนซู่ ดูเหมือนตนเองเคยทำเรื่องเช่นนี้ กินหญ้าข้างรังจนถูกคนไล่ไปโลกระดับเทพ ตอนนี้ครุ่นคิดดูอย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นเรื่องโง่เขลาจริงๆ
“ถ้าสหายเซียนจินไม่มีที่ไป ไปเมืองจุ้ยเทียนซึ่งเป็นหนึ่งในสามเมืองใหญ่ของโลกหนานเฟิงชั่วคราวก่อน คนที่นั่นล้วนฝึกวิชาชั่วร้าย คาดว่าฐานะอย่างสหายเซียนจินคงใช้ชีวิตอยู่ในเมืองจุ้ยเทียนได้ไม่เลว” เหรินเซวียนจือเดินจากบนผิวน้ำขึ้นฝั่ง เงยหน้าขึ้นมองทะเลสาบผืนนี้แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ “ผ่านไปอีกหลายปี ที่นี่จะเป็นโอเอซิสที่ใหญ่กว่านี้ มีน้ำและพื้นที่สีเขียวให้คนจำนวนมาก”
จะเชื่อสิ่งที่ได้ยินและได้เห็นเบื้องหน้าไม่ได้เป็นอันขาด เจ้าหมอนี่เป็นคนชั่ว อย่าติดกับเด็ดขาด จินเฟยเหยาสูดลมหายใจลึกๆ ไม่อยากมองท่าทางจริงจังและสูงส่งของเจ้าหมอนี่ตรงๆ
“เสี่ยวเตี๋ย พวกเราก็สวมควรกลับไปแล้ว ไม่ได้กินผลลั่วหม่าผลผลิตท้องถิ่นของเมืองจุ้ยเทียนมานาน แค่คิดถึงรสชาติก็ทำให้คนน้ำลายไหล” เหรินเซวียนจือไม่ได้พูดกับจินเฟยเหยาต่อ ทว่าพูดกับ
