อดหลายสิบตัวหรอกนะ
ถ้าเป็นแบบนั้น ตนเองคงจบสิ้นแล้ว บางทีอาจจะได้กินลูกอ๊อดน้ำแดง ลูกอ๊อดผัดซอส ลูกอ๊อดทอดกรอบ แต่มองสีหน้าดุร้ายของต้านิวแล้ว จินเฟยเหยารู้สึกว่ากินแกงจืดกบก่อนจะดีกว่า
นางจ้องมองไข่เหล่านั้นอยู่นาน พลันย้ายสายตาไปที่ศิลาวิญญาณพวกนั้น
นี่ทำให้นางคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ถ้าตอนนั้นตนเองไม่ได้ให้ไข่ของพั่งจื่อใช้ศิลาวิญญาณอย่างประหยัด ตอนพั่งจื่อออกมาจากไข่ยังเป็นลูกอ๊อดตัวหนึ่ง ถ้าไม่มีการหล่อเลี้ยงของศิลาวิญญาณ มันคงไม่เปลี่ยนเป็นกบพิเศษ ถ้าไม่พิเศษคงไม่ดึงดูดต้านิวมาและพวกมันคงไม่รู้จักกัน ตอนนี้คงไม่ปรากฏสระน้ำที่เต็มไปด้วยไข่กบในเกาะลอยได้เล็กๆ
คิดถึงตรงนี้จินเฟยเหยาพลันตกตะลึง อย่าเห็นว่าพั่งจื่อไม่เคยมีท่าทางจริงจังมาก่อน ตอนนี้พั่งจื่อคิดเรียบร้อยแล้วว่าจะใช้ศิลาวิญญาณหล่อเลี้ยงพวกมันก่อนออกจากไข่ นี่คือคิดจะให้ลูกอ๊อดในไข่กลายเป็นกบโดยตรง พั่งจื่อช่างคิดได้รอบคอบจริงๆ
เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นความคิดของพั่งจื่อแน่ มันเกียจคร้านออกอย่างนั้น ต่อให้คิดได้มันก็ไม่ไปทำ ทั้งหมดนี้ต้านิวที่จะเป็นแม่เป็นตัวออกความคิด มันคิดว่าลูกๆ ของมันสมควรอาศัยอยู่ในสถานที่อันงดงาม
