หลีกการโจมตีของสายฟ้าไปพลางด้วย มีบ่อยครั้งที่ถูกสายฟ้าเฉียดผ่านร่างไป ทำเอาถูกสายฟ้าเผาไหม้ขนจนล้านเลี่ยนไปไม่น้อย จินเฟยเหยาจึงพุ่งออกจากวงเวทดวงตาสวรรค์ชักนำสายฟ้าได้อย่างยากลำบาก กลิ้งบนพื้นหอบหายใจแฮ่กๆ ก็เห็นหลงกางร่มสีดำเดินมา
เห็นเหนือร่มสีดำมีแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบ จินเฟยเหยาอดตำหนิในใจไม่ได้ ตนเองไม่ต้องมากางวงเวท อยู่ห่างตั้งไกลยังกางร่มสีดำหลบสายฟ้า หรือว่าข้าไม่ต้องหลบสายฟ้า ถึงถูกฟ้าผ่าตายก็สมควรแล้ว!
ราวกับสังเกตเห็นความโกรธแค้นในดวงตาจินเฟยเหยา และเป็นไปได้ว่าหลังจากนี้ยังต้องขี่นางกลับไปอีก หลงจึงโยนกล่องหยกเล็กๆ รูปสี่เหลี่ยมให้นาง “กินยาเม็ดนี้ลงไป บาดแผลบนร่างจะดีขึ้นมาก”
“บุกน้ำลุยไฟแลกมาได้แค่ยาเม็ดเดียว เจ้าตระหนี่จริงๆ” จินเฟยเหยามองกล่องหยกเล็กๆ ที่วางบนพื้นหน้าปลายจมูก อดทนต่อความเจ็บปวดใช้กรงเล็บเปิดออกอย่างไม่พอใจ
กล่องหยกเพิ่งเปิดออก แสงสดใสสาดส่องดวงตานางจนพร่าพราย จินเฟยเหยามองดูด้านในแวบหนึ่งแล้วรีบปิดกล่องหยก
“ยาวิญญาณขั้นเจ็ด ยาคืนชีพกลับสวรรค์!”
นางกอดกล่องหยกแน่น มองหลงอย่างตกตะลึง พบว่าภายใต้หนังสีดำทั่วร่างคนผู้นี้มีหยวนอิงที่เปี่ยมน้ำใจ
